प्रेम कविता

न कळावे …  || MARATHI KAVITA ||

न कळावे सखे तुला का
भाव ते कवितेतले
तुझ्याचसाठी चंद्र नी तारे
वेचले मी जणु सुर जसे

कधी बोलुनी लाटांस या
आठवते ती सांज सखे

अनोळखी वाटेवर

अनोळखी वाटेवर
ती मला पुन्हा भेटावी
सोबत माझी देण्यास तेव्हा
ती स्वतःहून यावी

थांबावे थोडे क्षणभर तिथे
ती वाट वाकडी पहावी
माझ्यासवे चाललेली ती
आठवणींची पाऊलखुण दाखवावी

मला माहितेय || MARATHI KAVITA ||

खुप बोलावंसं वाटतं तुला
पण मला माहितेय आता
तु मला, बोलणार नाहीस!!

सतत डोळे शोधतात तुला
पहाण्यास एकदा आता
नजरेस तु पुन्हा, दिसणार नाहीस!!

एक तु…  !! Ek Tu

त्या वार्‍यानेही तुला छळावे
सतत तुझे केस उडावे
तु त्यास पुन्हा सावरावे
तरी तो ऐकत नाही ना

बघुन एकदा तुला जावे
पुन्हा पुन्हा परतुन यावे
तरी त्या पानांस आज
करमत नाही ना

अबोल मी || ABOL MI || MARATHI KAVITA ||

कधी कधी वाटतं
अबोल होऊन रहावं
तुझ्याकडे पहात नुसत
तुझ बोलन ऐकावं
पापण्यांची उघडझाप न करता
एकटक तुझ्याकडे पहावं
आणि तुझ्या बरोबर सतत राहुन
फक्त तुझाच होऊन जावं

वहीच्या पानांवर…!!! LOVE MARATHI POEM ||

जुन्या वहीच्या पानांवर
आज क्षणांची धुळ आहे
झटकून टाकावी आज
मनात एक आस आहे

कधी भरून गेली ती पाने
आठवणींचे गावं आहे
कालचे ते सोबती मज
पानांवर दिसतं आहे

एक कळी… !! || EK KALI MARATHI KAVITA ||

एकदा वेलीवरची कळी
उगाच रुसुन बसली
काही केल्या कळेना
फुगून का ती बसली

बोलत नव्हती कोणाला
पाना मागे लपुन बसली
हसत नव्हती कशाला
अबोल होऊन बसली

Scroll Up