उध्वस्त वादळात..✍️

“न उरल्या कोणत्या भावना
शेवट असाच होणार होता
वादळास मार्ग तो कोणता
त्यास विरोध कोणता होता

राहिल्या तुटक्या काहीं आठवणी
त्यास आधार काहीच नव्हता
पापण्यात साठवून ठेवण्यास
कोणताच अर्थ उरला नव्हता

बंधन ..!(कथा भाग ३)

“तुझ्या शब्दाचा आधार होता प्रिती मला !! पण मनात असूनही तू मला कधी भेटूच नये असच वाटलं मला!! कदाचीत माझा स्वार्थ असेल यामध्ये !! किंवा स्वतःला तुझ्यापासून लपवण्याची ही धडपड !! माझी ही अवस्था का झाली हे सांगण्याची ताकद माझ्यात नाहीये !! ” विशाल मनात कित्येक विचार करत होता.

बलात्कार

सुरुवात होती या जगात माझी
चूक नी बरोबर काही माहीत नव्हते
माणुसकीच्या बुरख्यात येऊन
राक्षस मला दिसले नव्हते

मन

माझ्या मनाच्या तिथे एक
तुझी आठवण सखे गोड आहे
कधी अल्लड एक हसू तुझे
कधी उगाच रागावणे आहे

पांथस्थ…!!

वाऱ्यास पुसूनी ती वाट पुढची
त्या सावलीतला मी एक पांथस्थ
हवी थोडी विश्रांती नी घोटभर पाणी
पुढच्या प्रवासास मी आहे सज्ज

सत्य ..!!

मी बंदिस्त आणि शांत जरी
माझ्या मनाची शांती अटळ आहे
या बंधांचे आज जणु
खूप तुझ्यावर उपकार आहे
हसून घे वेड्या
आज तुझा जयजयकार आहे

बार्शी तुझा रस्त्यावर भरोसा हाय काय!!!

बार्शी तुझा रस्त्यावर भरोसा हाय काय!!हाय काय!!
कित्येक जीवाची पर्वा इथे नाही!! नाही!!
खड्ड्यात रस्ता दिसत नाही!! नाही!!
तरीही कोणी ऐकत नाही! नाही!!
बार्शीचा रस्ता लई भारी!! भारी!!

ओंजळ ..!!

ओंजळीत घट्ट धरून ठेवताच
फुलं चुरगळुन जेव्हा जातं
मनातल्या आठवणींना तेव्हा
सुगंध देऊन जातं

पुन्हा पुन्हा ओंजळ ती उघडून
सुगंध घ्यावस का वाटत रहातं
मनातल्या सुगंधात तेव्हा का
आपलंसं कोण भेटतं रहातं

सुर्यास्त…!!

अस्तास चालला सूर्य
जणु परका मज का भासे
रोज भेटतो मज यावेळी
तरी अनोळखी मज का वाटे

ती किरणांची लांब रेष
मज एकटीच आज का भासे
झाडा खालचे मंद दिवे मज
आपुलकीचे आज का वाटे

1 2 3 4