राहून जातंय काहीतरी म्हणून
मागे वळून पहायचं नसतं
शोधून पाहिलं तरी तिथे तेव्हा
आठवणीच्या पावला शिवाय काही नसतं

मन ऐकणार नाही हे माहित असतं
पुन्हा पुन्हा ते तिथे जातही असत

ओंजळीत घट्ट धरून ठेवताच
फुलं चुरगळुन जेव्हा जातं
मनातल्या आठवणींना तेव्हा
सुगंध देऊन जातं

पुन्हा पुन्हा ओंजळ ती उघडून
सुगंध घ्यावस का वाटत रहातं
मनातल्या सुगंधात तेव्हा का
आपलंसं कोण भेटतं रहातं

आयुष्य क्षणा क्षणात जगताना
विसरून जातो आपल्याना भेटायला
कधी मावळतीकडे पहाताना
वळुन पाहतो आपल्याच सावल्यांना
नाही म्हटलंच तरी आठवणींत या
कोणीतरी दिसतो आपली साथ द्यायला

कोणीच काही बोलत नाही
मनके गेले झिजून
खड्ड्यातून चालतो आम्ही आता
सवय झाली सोसून

कधी इकडुन खड्डा दिसतो
जातो त्याला चुकवून
कळतच नाही तेव्हा आम्हाला
दुसरा खड्डा पाहून