मराठी रंगभूमी दिन.. 🙏🙏

  ५ नोव्हेंबर हा दिवस मराठी रंगभूमी दीन म्हणून ओळखला जातो. १८४३ साली पहिले नाटक मराठी रंगभूमीने सादर केले आणि या रंगभूमीची सुरुवात झाली. आजही ही रंगभूमी रसिक प्रेक्षकांना आपल्या उत्तमोत्तम कलाकृतींनी आनंद देत आहे. या निमित्ताने एकच सांगावेसे वाटते. मित्रानो मराठी चित्रपट पहा ,मराठी नाटके पहा, मराठी साहित्य वाचा. मराठी भाषा अजुन समृद्ध करा. एक दिवस असा आणुया की मराठी चित्रपटांना थिएटर मिळत नाही हे वाक्य या महाराष्ट्रातच नाही तर महाराष्ट्रा बाहेरही कुठेच ऐकायला मिळणार नाही, एक दिवस असा आणुया की मराठी नाटकांना आता हाऊसफुल्ल प्रतिसाद मिळत आहे हे सर्वत्र पहायला मिळेल. मराठी भाषेची गोडी , मराठी रंगभूमीचा आनंद खरंच खूप सुंदर आहे मित्रांनो …

Advertisements

Advertisements

विरोध ..(शेवट भाग)

शेवट भाग

“प्रिती तुला माझ्याकडुन घटस्फोट हवाय !! हीच माझ्या प्रेमाची किँमत !! नाही प्रिती हे होणार नाही !! तुला मी माझ्यापासून दूर जावू देणार नाही !! बस्स !! आजपर्यंत खूप ऐकून घेतलं तुझ प्रिती !! दहा वर्ष छळलस मला त्या अनिकेतच्या आठवणीत !! तुला तुझ प्रेम मिळालं !! तू त्याच्याकडे निघून जातेय !! खरतर एका परपुरूषाशी तू माझ्या समोर प्रेमाची कबुली देत आहेस !! आणि मी फक्त बघत बसलो! !! माझ्यावर खोट प्रेम केलंस तू !! नाटक केलंस!! त्या अनिकेतला फसवलस,! नाही प्रिती इतक्या सहज मी तुला माझ्यापासून वेगळं होऊ देणार नाही !! तुला आता माझ्यापासून वेगळं एकच गोष्ट करू शकेल आणि तो म्हणजे मृत्यु !!” सूरज कित्येक विचारात हरवून गेला. त्याच्या मनाने आता विरोध केला.


बघता बघता सकाळ झाली. सूरज रात्रभर झोपलाच नाही. त्याच्या डोळ्यात आता वेगळीच चमक दिसू लागली होती. थोड्या वेळाने प्रिती ही जागी झाली. पटापट आवरू लागली. सूरज तिथेच बसून होता. समोर जळती सिगारेट तशीच होती. दोघांमध्ये एकही शब्द संभाषण होत नव्हतं. थोड्या वेळाने सगळं आवरून प्रिती बाहेर जायला निघाली. दरवाजा जवळ जाताच सूरज तिला विचारू लागला.


“कुठ चाललीस प्रिती ??”
“तुला काय करायचं रे !”
“मला काय करायचं म्हणजे !! तुझा नवरा आहे मी प्रिती !!”
“आहे नाहीस !! होता !! माझं आणि तुझ नात कालच संपलं !! आता फक्त कोर्टात एकदा डिव्होर्स भेटला की झालं !!””दहा वर्षाचा संसार !! असा एका क्षणात तोडता येतो!! “
“तुझ्यासाठी असेल हा संसार !! माझ्यासाठी नरक आहे हा !!” प्रिती दरवाजा थोडा उघड म्हणाली.
“प्रत्येक ठिकाणी हेच !! नाती म्हणजे तुझ्यासाठी बाहुल्यांचा खेळ आहेना !! कधीही मांडला आणि तोडला !! पण आता नाही !! प्रिती माझा अंत पाहू नकोस !!नाहीतर !!” सूरज तिचा हात ओढत म्हणाला.

प्रिती दरवाजा समोरून लांब गेली. सूरजने दरवाजा बंद केला.


“हा काय वेडेपणा लावलायस तू सूरज !! “
“वेडेपणा मी करतोय ??  तू तू वेडेपणा करते आहेस !! काय कमी केलं मी तुला !! की एका क्षणात मला सोडून त्या अनिकेतकडे चालली!! “
“कारण माझं प्रेम आहे त्याच्यावर !!”
“आणि माझ्यावर कधीच केलं नाहीस प्रेम !!”
“नाही !!” 


सूरज शांत झाला. दरवाजा समोरून बाजूला सरकत सिगारेट पेटवून ओढू लागला. प्रिती रागात बाहेर निघून गेली. सूरजच्या डोळ्यातून अश्रू वाहू लागले. त्याच्या मनात फक्त प्रितीचे ते शब्द पुन्हा पुन्हा ऐकू येऊ लागले. पण तो लगबगीने उठला घरातून बाहेर पडला. इकडे प्रिती अनिकेतच्या घरी आली समोर दरवाजा उघडताच श्वेता समोरच होती. प्रितीला पाहून श्वेता तिला बोलली.


“अरे प्रिती ताई !! या ना !! एवढ्या सकाळी येणं केलं !! “
“अनिकेत कुठ आहे !!” प्रिती आत हॉल मध्ये येत म्हणाली.
“ते आहेत !! आवरत आहेत !! ऑफिसला जायचं ना !!””बसा ना !! ”  एवढं म्हणून श्वेता घरात निघून जाते.

थोड्या वेळात अनिकेत प्रिती समोर येतो. प्रिती त्याला पाहून त्याच्या जवळ जाते त्याला मिठी मारत कित्येक गोष्टी बोलू लागते.
“अनिकेत !! मला माफ कर !! पण मी नाही राहू शकत रे तुझ्याशिवाय !! या या तुझ्या बायकोमुळे तू मला नाकारतो आहेस हे माहिती मला!!! चल ना !! आपण पुन्हा आपल्या आयुष्यात एकत्र येऊत !!” 


अनिकेत आणि श्वेताला प्रितीच हे वागणं धक्कादायक होत. क्षणभर ते दोघे एकमेकांकडे पाहत राहतात. आणि अनिकेत प्रितीला आपल्यापासून लांब करतो.


“प्रिती तुला कळतंय का !! तू वेडी आहेस का !! तुला एकदा सांगितलेलं कळत नाही का !! ” अनिकेत प्रितीला समजावून सांगू लागला.
“हो !! झालिये मी वेडी !! तुझा तो स्पर्श आजही आठवला की मला बैचेन होत !!तुझी ती मिठी मला वेड करते !! अनिकेत मला माफ कर !! आणि चल माझ्या सोबत !!”
“प्रिती तू समजुन घे आता !! आणि please जा निघून इथून !!” 
“सूरज ही तितकंच प्रेम करतो तुझ्यावर !! बघ एकदा नात्यांकडे त्या !!”
“नाही नाही नाही !! मला नकोय ते!”


अचानक दरवाजा जोरात उघडल्याचा आवाज झाला.डोळ्यात आग, मनात आता या प्रेमाचा तिरस्कार आणि हे सगळं खोटं आहे हे मानायला विरोध. सूरजला पाहून प्रिती आश्चर्यचकित होते. त्याला पाहून बोलते.


“तू इथ काय करतोयस !!”
“तुझी नाटक संपवायला आलोय मी !! “
“सूरज तू घरी जा !! उगाच इथे तुझा तमाशा नको आहे !!”
“आणि तू काय करतेस ??स्वार्थी , ढोंगी बाई!! अनिकेत सारख्या खर प्रेम करणाऱ्याला माझ्याकडे पैसा होता म्हणून सोडून माझ्या मागे आलीस !! आज पुन्हा अनिकेत दिसला की त्याच्या मागे चाललीस !! उद्या आजुन कोणी आला तर !” सूरज खूप काही बडबड करू लागला.
“सूरज शांत हो!! आत ये !! आपण शांत बोलुयात !! ” अनिकेत सूरजला शांत करण्याचा प्रयत्न करू लागला.
“अनिकेत तू आता मध्ये पडू नकोस !! ” सूरज आपल्या जवळील पिस्तुल काढत म्हणाला.
अनिकेत श्वेता दोघेही आता गोंधळून गेले. सूरजने पिस्तुल प्रितीवर ताणले. 
“सूरज !! हा मूर्खपणा आहे !!  अनिकेत तू तरी सांग ना !! ” श्वेता स्वतःला सावरत म्हणाली.
“मारायचं मला !! मारून टाक !! ” प्रिती मोठ्या आवजात बोलू लागली.
“प्रिती ही चेष्टा नाही !! आपल्या नात्याचा अंत आहे !!” 


सूरज असे म्हणताच त्याने प्रितीवर गोळी झाडली. प्रिती क्षणार्धात जमिनीवर कोसळली. अनिकेत तिला सावरायला पुढे गेला. श्वेता सुन्न होऊन पाहत राहिली.
“प्रिती !! प्रिती !! हे काय काय केलंस तू सूरज !! माझा या नात्याला विरोध होता !! पण प्रिती माझं प्रेम आहे सूरज !! ” प्रिती तुटक बोलण्याचा प्रयत्न करू लागली. अनिकेत श्वेताला म्हणू लागला.
“श्वेता ambulance बोलावं लवकर !! ” 


समोर सूरज भिंतीला टेकून खाली बसला. श्वेता ambulance ला फोन लावू लागली. प्रिती तुटक तुटक अनिकेतला बोलण्याचा प्रयत्न करत होती.
“अ .. अ..अनिकेत!! “
“प्रिती तुला काहीही होणार नाही !! “
“अनिकेत !! I .. i … Hate .. you …!!” 


अखेरचे शब्द बोलुन प्रिती कायमची शांत झाली. अनिकेत आणि श्वेता सुन्न बसून राहिले. समोर सूरज पाहताच अनिकेत रागात बोलू लागला.


“काय केलंस तू कळतंय का तुला सूरज !! “
“अनिकेत तू शांत हो !!” श्वेता अनिकेतला सावरू लागली.
“ज्या नात्याला काहीच अर्थ उरला नसेल ते ठेवून तरी काय करायचं !! मला माफ कर अनिकेत !!”


क्षणात होत्याचं नव्हतं झालं. सूरजनेही आपल्या डोक्यावर पुस्तुल ताणली अनिकेत त्याला आडवयाला पुढे जाणार तेवढ्यात सार काही संपून गेलं. रक्ताच्या थारोळ्यात सूरज आणि प्रिती पडले होते. अनिकेत आणि श्वेता कित्येक वेळ सुन्न राहिले. थोड्या वेळाने पोलिसांनी येऊन पंचनामे केले. प्रिती आणि सुरजच्या खुनाचा संशय घेऊन पोलिसांनी अनिकेत आणि श्र्वेताची चौकशी केली. पण अखेर सत्य समोर आले.


अनिकेत आणि श्वेता या घटनेनंतर शांत झाले. त्या घरापासून दूर निघून गेले. ते घर , ते ऑफिस ,तो सूरज आणि ती प्रिती या सगळ्या पासून दूर निघून गेले.


“अनिकेत !! या सगळ्यात चूक कोणाची ??”
“आता चुकलं कोण हे ठरवून तरी काय करायचं !!”


श्वेता काहीच बोलत नाही. दोघे कित्येक वेळ मावळतीचा सूर्य पाहत बसतात. आपल्या नव्या आयुष्याची वाट शोधत राहतात.


*समाप्त*


✍️© योगेश खजानदार

Join 7,380 other followers

आशिर्वाद द्यावा, तू आज गजानना 🙏

आशिर्वाद द्यावा , तू आज गजानना!!
परतीच्या वाटेवरी, क्षण हा रेंगाळला!!

तुझे चित्र राहो , मनी या माझ्या सदा!!
विरह हा तो आज , वाटे न यावा पुन्हा !!

विघ्नहर्ता तू , तूच आहेस लंबोदरा!!
तुझे जाणे असे की , पाह तू वळूनी जरा!!

चूकभूल न उरावी , हेच मागणे नंदना!!
गोडी त्या मोदकाची , रेंगाळुदे आता सदा !!

राग ,द्वेष, मत्सर, घेऊन जा तू तुझ्यासवे जरा !!
सुख, समृद्धी आणि आरोग्य , नांदू दे इथे सदा !!

ऐक तू माझे, लंबकर्णा , पितांबरा!!
एकदंत तू , धूम्रवर्ण तू , तुझ्याविना न कोण विश्र्वमुखा  !!

परतुनी पुन्हा येण्या , वचन दे तू मला!!
डोळ्यात आहे पाणी , आठवणीत आहेस तू सदा !!

आशिर्वाद द्यावा, तू आज गजानना !!

✍️ ©योगेश खजानदार

🙏गणपती बाप्पा मोरया!! पुढच्या वर्षी लवकर या!!!🙏

Join 7,380 other followers

नकळत (कथा भाग १)

टीप: ही कथा संपूर्णतः काल्पनिक असून याचा कोणत्याही घटना किंवा व्यक्ती यांच्याशी काहीही संबंध नाही.

  “आयुष्यातून ती निघून गेल्यानंतर काहीच उरलं नव्हतं. राहिला होता तो फक्त माझा एकांत आणि मी. मनाला सांगितलं होतं की आता पुन्हा प्रेमात पडायचं नाही. ती आली पुन्हा तरी तिला माफ करायचं नाही. पण जेव्हा तिचा आठवणीतला चेहरा पाहतो तेव्हा सगळं हे ठरवलेलं चुकीचं होईल अस वाटत राहतं. पण मनाचा निर्धार मी आता केला आहे. ती समोर आली तरी तिला बोलणार नाही. पण खरंच इतका निष्ठुर वागू शकेल का ? माझंच मला नाही सांगता येणार. पण एवढं मात्र नक्की की तिला आयुष्यभर मी माफ नाही करणार. भेटलीच कधी तर .. तर?? नाही नको .!! मला नाही पुढचं लिहिता येणार ..!! ” समीर लिहिता लिहिता थांबला. आणि तेवढ्यात फोन वाजला. फोन उचलताच बोलू लागला.

” हा बोल आकाश !! ”
फोनवर आकाश त्याचा जुना मित्र समीरला बोलू लागला.
“आज येतोयस ना तू संध्याकाळी!! “
“संध्याकाळी काय ?? ” समीर म्हणाला.
“अरे !! विसरला तू !! Get-together आहे यार आपलं !! “
“अरे !! नाही ..!! मी नाही येत यार आकाश !!”
“ये नाही वैगेरे काही चालणार नाही बरं !! भेटायचं आहे संध्याकाळी  !! चल बाय !! “
आकाश लगेच फोन कट करतो.

समीर कित्येक वेळ विचार करत बसतो. त्याला तिथे जायचं नसतं. पण तरीही त्याला जावं लागत होत.

“आज कित्येक वर्ष लोटून गेल्यावर पुन्हा त्याच जुन्या सुंदर आठवणीत कोणाला जाऊ वाटणार नाही !! पण त्या आठवणी जर नकळत त्रासच देणार असतील तर !! मग कशाला भेटाव पुन्हा त्यांना !! पण नको म्हणूनही त्या समोर येत असतील तर…!! काय करावं !!आठवणीतल्या त्या कप्प्यात पुन्हा तिच्याशी भेट होणार.!! तिला पाहून मी पुन्हा तिच्याकडे खेचला जाणार. त्यापेक्षा गेलोच नाही तर ..!! पुन्हा सगळ्या मित्रात उगाच उलट सुलट अर्थ निघतील. त्यापेक्षा गेलेलच बर..! ” समीर आपल्याच विचारात कित्येक वेळ बसून होता.

“ती वेळच सुंदर असते ना !! जेव्हा आपल्या आवडती व्यक्ती आपल्या सोबत असते !! तिच्यासोबत फिरायच , बाहेर जायचं, मजा करायची.कित्येक गोष्टी करायच्या, ज्या मनाला आनंद देतील. आपलं सुख , आपलं दुःख सगळं काही वाटून घ्यायचं. पुन्हा अचानक वेळ बदलून गेली की, त्यांनीही बदलायच आणि अस बदलायच की एका क्षणाचाही  विचार न करता एकटं टाकून सोडून जायचं. मग उरलं काय ते फक्त आपण पाहत बसायचं. त्या आठवणी उगाच जवळ घेऊन बसायचं. फक्त तिच्यासाठी.”
समीर डोळ्यातले अश्रू पुसत उठला. एव्हाना संध्याकाळ होत आली होती. या विचारात कित्येक वेळ गेला हे त्याला कळलंच नाही, आणि जाण्यासाठी आवरू लागला. तेवढ्यात फोन पुन्हा वाजला. फोन उचलत समीर काम करु लागला.
“हा बोल आकाश !!”
“अरे कुठे आहे सम्या तू !!”
“अरे आवरतोच आहे !! पाच मिनिटं फक्त !! ”
“लवकर आवर !! तुझ्या बिल्डिंग खाली थांबलोय !! “
“अरे आलो !! आलोच !! “
समीर लगबगीने आवरातो. आणि पटकन आवरून खाली जातो. समोर आकाश कित्येक वेळ झालं येऊन थांबला होता.

“काय सम्या किती उशीर !! ” आकाश त्याला येताना पाहून म्हणतो.
“Sorry रे ..!! थोड लिहित बसलो आणि मग लक्षातच आल नाही वेळेचं !! “
“तू पण ना !! ” आकाश कार मध्ये बसतं म्हणतो.
दोघेही आता कारमध्ये बसून निघतात. कारमध्ये बसल्या नंतर आकाश बोलू लागतो.

” सम्या आज कोण येणार आहे माहित आहे का !! सायली देशमुख !! तुला सांगतो !! जाम फिदा होतो रे कॉलेज मध्ये असताना मी !!तुला तर सगळं माहितीच रे !!!  पण तिने त्या कान्याशी लग्न केलं . वाटलं नव्हतं बर कान्या बद्दल !! डिग्री आणि पोरगी दोन्ही घेऊन गेला !! ”  आकाश समीरकडे पाहून बोलायचं थांबला. त्याच लक्ष आपल्या बोलण्याकडे नाही हे त्याला कळलं.

” ये सम्या !! अरे लक्ष कुठ आहे ?? ”
” कुठ नाही बोल ना !! “
“कसला एवढा विचार करतोय रे ??”
“काही नाही रे असच !!”
“दोस्त आहे मी तुझा साल्या !! मला वाटलं होतं आता बोलशील नंतर बोलशील पण नाही !! त्रिशाचा विचार करतोयस ना ??”
“नाही रे !! खरंच नाही !! “
” हे बघ !! सगळ्यापासून लपव पण माझ्या समोर नकोसं नाटक करू !!तुझा चेहराच सांगतोय सगळं !! सांग आता !!”
“खरंच काही नाहीरे तस !! ” समीर आकाशकडे पाहत म्हणाला.
“सांग!!”आकाश नजर रोखून त्याला म्हणाला.

“काय बोलू खरंच काही कळत नाही रे !! जिच्यावर मनापासून प्रेम केलं, ती आज कित्येक वर्षांनंतर पुन्हा समोर येणार !! हा विचारच सहन होत नाही रे !! एक मन म्हणत की पुन्हा कशाला तेच, आणि दुसरं म्हणत की भेट तरी एकदा !! पण यांच्या गोंधळात मला काहीच कळत नाही !! कशी असेल , कुठे होती , आता ती खुश आहे की नाही ! आणि असेल तर पुन्हा तेच आठवून कशाला द्यायचं !! काहीच कळत नाही !! तू म्हटल्या पासून काहीच सुचत नाहीये !! एवढं लिहिणारा मी पण त्रिशा समोर असेल तर शांत होतो.!! ” समीर अगदी मनातलं बोलत होता.

“पण तू असा विचार करूच नकोस की ती आता कशी असेल वैगेरे !! ती येणार आहे की नाही तेही नीटसं बाकीच्यांनी मला सांगितलं नाही !! पण मला वाटतं जरी ती आली तरी तू तिला मनमोकळ बोलावंसं .!! कोणताही राग किंवा पूर्वीच काही मनात ठेवून नाही !!!आणि तू तर प्रेम केलंस ना तिच्यावर !! मग तर सोड ना यार !! ती खुश असेल तर आपणही खुश व्हायचं !! आणि दुखी असेल अस आपणच नाही विचार करायचा.!!”
“एवढं सहज आहे हे !!”
“नसलं तरी आपण करायचं !! मनाला कधी कधी फसवण्यात पण वेगळंच सुख असतं रे !! “

समीर पुढे काहीच बोलला नाही आणि कारमध्ये फक्त गाणं वाजत राहिलं. दोघेही get-together जिथे होणार होत तिथे येऊन  पोहचले. त्यांच्या अगोदर थोडेफार मित्र तिथे आले होते. समीर आणि आकाशाला पाहून सगळे खुश झाले. एकमेकांना भेटू लागले
“अरे यार !! मन्या कसा आहेस यार !! ” समीर त्याला मिठी मारत बोलू लागला. आकाशही तसाच भेटला. जुन्या मित्रांना भेटून दोघेही हरवून गेले. पण समीरची नजर इकडे तिकडे फिरत होती. त्या सर्वांत त्रिशा कुठेच नव्हती.सगळ्यांच्या भेटी झाल्या कित्येक वेळ निघून गेला तरी ती आलीच नाही. आकाश समीरची तिला भेटण्याची तळमळ पाहत होता.
“सगळे आले का रे ??” आकाश दुसऱ्या एका मित्राला मुद्दामच विचारतं होता.
“हो आले ना !! ”
“खरं ??” आकाश तोंड वाकड करून म्हणाला. कारण सायलीही अजुन आली नव्हती.
“अरे नाही यार !! अजुन त्रिशा नाही , सायली नाही !! ओंक्या सुधा आला नाही अजुन !! ”
” सायली , त्रिशा येतो म्हणाल्या होत्या ??”
“Confirm नाही म्हणे काही !!म्हणून तर सगळे आलेच म्हणायचं ..!! ”
एवढं सगळं विचारून झाल्यावर. अचानक तो मित्र बोलला.
“अरे आल्याचं त्या !! त्या बघ !! ”
समीर ते ऐकतो आणि मागे पाहतो. तर त्रिशा समोरून येत होती. तिला कित्येक वर्षांनंतर पाहून तो एका क्षणात स्वतःतच हरवला.

” कित्येक वर्ष लोटली तरीही आज सुद्धा त्रिशा तशीच आहे !! ते लांब केस, ते डोळे तशेच अगदी मनातलं बोलणारे !! बदलं असा काहीच वाटत नाही !! अगदी कॉलेजच्या पहिल्या दिवशी तिला पाहिलं होत तसचं आजही वाटतंय !! होणं!! पण …”

समीर भानावर आला. आणि नजर चुकवून दुसऱ्या मित्रांना भेटायला गेला.

क्रमशः

✍️योगेश खजानदार

भाग २ साठी कथा ,कविता आणि बरंच काही ब्लॉगला सबसक्राईब नक्की करा.

Advertisements

सांजवेळ

ती झुळूक उगा सांजवेळी
मला हरवून जाते
मावळतीच्या सुर्यासवे
एक गीत गाते
त्या परतीच्या पाखरांची
जणू ओढ पहाते
ती झुळूक उगा सांजवेळी
गंध पसरवून जाते

कधी नभी ,कधी लाटांवर
मनसोक्त फिरते
जाता जाता क्षणभर थांबून
आठवांचा पाऊस देते
थेंब होऊन पानावरती
दवबिंदू होऊन जाते
ती झुळूक उगा सांजवेळी
आपल्यास जाऊन भेटते

आज इथे , उद्या तिथे
क्षणभर न थांबते
कोण इथे , कोण तिथे
मनातलं गुपित ओळखते
अबोल राहिले मी तरी
सगळं काही ऐकते
ती झुळूक उगा सांजवेळी
सोबतीस माझ्या येते..!

✍️© योगेश खजानदार

Advertisements

आई बाबा .. एक जुनी कविता ..

Advertisements

Join 7,380 other followers