एकांत

का छळतो हा एकांत
मनातील वादळास
भितींवरती लटकलेल्या
आठवणीतल्या चित्रात
बोलतही नाही शब्द
खुप काही सांगते
ऐकतही नाही काही
सगळं मात्र बोलते
भिंतीही हसतात

मी एक शुन्य

भावनेच्या विश्वात
आपुलकीच्या जगात
सैरभैर फिरूनी
मी एक शुन्य

प्रेमाची ही गोष्ट
भरगच्च पानात
वाचुनही शेवटी
मी एक शुन्य

कळत नकळत. ..

कळत नकळत कधी
प्रेम मी केल होतं
तुला सांगावंस वाटलं
पण मनातच राहिल होत

चांदण्या मधील एक तु
खुप मी शोधलं होतं
चंद्रामागे शोधायचं
शेवटी मात्र राहिलं होतं

मन आणि मी

कधी मन हे बावरे
हरवून जाते तुझ्याकडे
मिटुन पापणी ओली ती
चित्रं तुझे रेखाटते
पुन्हा तुझ पहाण्यास
डोळे हे शोधते
शोधुनही न सापडता
शब्दात येऊन भेटते!!”

अखेर

एकांतात राहशील ही तु
बुडत्या सुर्याकडे पहाणार
तो मी नसेल

मोकळेपणाने कधी
हशील ही तु
पण हसवणारा मी नसेल

सुख

चुकलेले मत
हताश बळ
लाचार जीवन
पुन्हा ती वाट नाही!!

शब्दाची कटुता
तिरस्कार असता
मनातील भावना
प्रेम दिसत नाही!!

परिवर्तन

खुप काही घडाव
नजरेस ते पडाव
मला काय याचे
मौन असेच राहणार!!

सत्य समोर इथे
बोलेल कोण ते
शांत आहेत ओठ
भिती अशीच राहणार!!

जीवन

माहितेय मला जीवना
अंती सर्व इथेच राही
मोकळा हात अखेर
मोकळाच राही
जीवन तुझे नाव ते
संपूर्ण होऊनी
अखेर शुन्य राही

1 8 9 10 11 12