भाग १

“माझ्यासारखा नतध्रष्ट आणि स्वार्थी माणूस शोधूनही सापडायचा नाही. हो करतात काही लोक माझ्या लिखाणाचं कौतुक !! पण ते सगळं निरर्थक !! तुम्ही म्हणालही कदाचित!! एवढा मोठा लेखक स्वतः बद्दल हे काय लिहून ठेवतोय. पण जे काही आहे ते खरेच आहे !! दादांच्या जाण्याने या सगळ्या गोष्टी नजरेस पडल्या एवढंच. कोणी डॉक्टर झाले , कोणी मोठ्या हुद्द्यावर पोहचले. पण आम्ही झालो एक मूर्ख लेखक. ज्याला ना सुरुवात ना अंत! उगाच शब्दांशी खेळत बसायचं हाच तो काय आमचा प्रपंच!! आणि आत्मचरित्र म्हणजे आमच्यातला वेडा माणूस उगाच सर्वांना दाखवायचा! बाकी मी फक्त लिहिणारा, आता यातून काय हाती लागते ते तुमचे तुम्हावर सोपवून मी हा प्रपंच करतो आहे. दादांच्या जाण्याने आयुष्याची खरतर दुसरी बाजू सुरू झाली. मंदा सारखी सर्वगुण संपन्न बायको आयुष्यात आली , काही दिवसात सुनील माझा मुलगा आमच्या आयुष्यात आला. पण दुःख याचंच होत की दादा!! माझे वडील हे सर्व पाहायला नव्हते. नाही म्हणायला तेवढी माझी आई आजही माझी सोबती आहे. मी आत्मचरित्र लिहितोय म्हटल्यावर शेजारच्या कुमी बद्दल त्यात काही लिहू नकोस असं तिने अगदी गमतीने सांगितल.!! आता कुमी कोण हा प्रश्न नसावा एवढीच माफक अपेक्षा !! असो, या पुस्तकाच्या रूपाने मी अगदी स्वतःशीच पुन्हा भेटेन!! तारुण्याची मज्जा अगदी दुरून का होईना अलगद पाहून घेईन ..!! ” आप्पा वहीत लिहिताना अचानक दरवाजा वाजू लागला बाहेरून आवाज आला.


“आप्पा !! आप्पा!! जेवायला येताय ना ?? “सुनील विचारू लागला.
“अरे आलोच !!” असे म्हणत आप्पा दरवाजा उघडून बाहेर आले.
“काय हो आप्पा !! एवढं काय लिहीत असता हो दरवाजा बंद करून ??”
“वेडेपणाचे खेळ रे सगळे !! बाकी काही नाही!! आमच्या सारख्या शब्द वेड्यांना काय असणार ध्यास दुसरा !! प्रियसिची तगमग !! शांत निथळ समुद्र !! आणि एक वेडा प्रेमी!! ” आप्पा मनसोक्त हसत म्हणाले.
“चला आता !! ” सूनीलही हसत हसत स्वयंपाक घरात जाऊ लागला.


“आज दक्षिणोत्तर दिशा एकाच बाजूला येऊन बसल्या की काय !!! “
” अगदीच अस काही नाही !! पण आप्पांच्या खोली पासूनच एकत्र आल्या आहेत !! ” आप्पा अगदी गमतीने म्हणाले.
” बरं चला जेवायला बस!!! ” आजी आप्पांची आई अचानक मध्येच म्हणाली.
जेवायला बसताच आप्पांच्या आपल्या आई सोबत कित्येक गप्पा चालू झाल्या. अचानक मंदा मध्येच म्हणाली.


“पुढच्या वर्षी सूनीलला आपण तालुक्याच्या कॉलेजात घालुयात !! शिकून मोठा झाला तर त्याचच कल्याण होईल !! “
“आई मी कुठंही जाणार नाहीये !! “
“तुला शिकायचं नाहीये का पुढे ??”मंदा एकदम रागात येत म्हणाली.
“तसं नाहीये पण मला दुसरं काही करायचं आहे !! माझी स्वप्न माझी ध्येय वेगळी आहेत..!! ” सुनील अगदी जोरात म्हणाला.
“अरे हो पण तू ते तिकडे जाऊनही करू शकतोस ना ??” आप्पा अगदी मध्यस्था सारखे बोलले.
“नाही !! मला ते इकडेच राहून करायचं !! “
“कशाच काही नाही करायचं त्याला !! नुसतं फिरायचे आहे !! “
“आई तू आता काहीही बोलू नकोस बर!! “
“अरे जेवताना तरी नकोस ना बोलू त्याला !!” आई मंदाकडे पाहत म्हणाली.
“आहो पण कधीतरी हे बोलायलाच हवं ना!!”
“मला ना बोलायचं नाहीये तुम्हाला !! ” सुनील अगदी रागारागाने ताटावरून उठून गेला.
“अरे सुनील !! थांब जेवण तरी करून जा !! ” आप्पा पाठमोऱ्या सूनीलकडे पाहून म्हणाले.


कित्येक वेळ पुन्हा आप्पा आणि मंदा दोघेच बोलत बसले.
“मंदा यापुढे तू त्याला कसलाच विषय बोलू नकोस !! “
“आहो, पण मी त्याच्या भल्यासाठीच बोलत होते ना!!!” मंदा डोळ्याला पदर लावत म्हणाली.
“मंदा हे वयंच अस असतं की मन दुसऱ्या कोणाचं ऐकतंच नसतं !! काहीतरी करायचे आहे म्हणून धडपडत असत !! आणि मंदा मी सुनीलच्या डोळ्यात ती चमक पाहिली आहे !! मला वाटतं आपण त्याला बळजबरी करू नये !! “
“आता तुम्हीच असे म्हणताय म्हटल्यावर प्रश्नच मिटला.!! ” मंदा निघून जात म्हणाली.


आप्पा खोलीत येत कित्येक विचारांशी बोलत होते. मनात कित्येक शब्द खेळत होते वहिवर येण्यास उत्सुक होते.


“आत्मचरित्र लिहिताना कदाचित मी किती श्रेष्ठ आहे हे तुम्हाला सांगण्याचा मी प्रयत्न करेन !! पण ते सगळं ढोंग असेल !! मी हट्टी आहे !! मनाला हवं ते करणारा आहे!! कॉलेजात होतो तेव्हा तर भयंकर हट्टी!! कोणाला विचारायचं नाही !! मनाला वाटेनं ते करणारा !! एकदा असेच दादांच्या सोबत जेवायला बसलो होतो, तेव्हाचा एक प्रसंग,


“कारे सदा !! ” आता सदा कोण ते विचारू नका तो मीच सदाशिवराव उर्फ आप्पा.
“फुकणीच्या !! तुला पोस्टात नोकरी लावून देतो म्हटलं तर सरळ नाही म्हणालास.
“दादा!!! आहे एवढ्या मोठ्या जमिनदाराच्या पोरान पोस्टात काय नोकरी करावी बर !! “
“अरे !! जमीनदार मी !! मेल्या तुझी ती लायकी काय रे !! उद्या वाटलं तर एक दमडी तुझ्या नावे करणार नाही की रे !! “
“नका करू !! ” मी अगदी सरळ बोलून गेलो.
“आयुष्याचे काही गणित मांडलेस की असेच फुकाचे दिवस ??” दादा अगदी ताटावर दोन बोट चढून म्हणाले.
“हो मांडलेत तर !! पण वेळ आल्यावर सांगेन !! “
“मेल्या उद्याची उद्या तालुक्याला निघून जा !! “
“दादा मला काहीतरी वेगळं करायचं आहे हो !!! ” अस म्हणत मी ताटावरून उठून निघून गेलो.
यावरून दादांचं आणि माझ नात अगदी कस होत हे कळेन. पण अगदीच हाडवैर अस काही नव्हतं. दादांचं प्रस्थ काही वेगळंच होतं . ते मला नेहमी म्हणायचे,

“स्वप्नातल्या ध्येयास तू
उगाच फुंकर घाल
वेड्या मनास आज तू
उद्याची साद घाल
नसेल सोबती कोणी तरी
एकटाच तू पुढे चाल
मागे उरले काय ते पाहण्या
मनास आवर घाल..!!

मागे उरले काय ते पाहण्या .. मनास आवर घाल!! ” दादांच्या ओळी सतत मनात असायच्या . आयुष्यात ध्येय गाठायचे असेल!! तर काय राहिले हे पहात बसण्यात व्यर्थ वेळ दवडू नकोस असे ते नेहमी सांगायचे…!!”


अचानक मंदा खोलीत आली. आप्पा लिहिता लिहिता थांबले.

क्रमशः

✍योगेश खजानदार

READ MORE

क्षण सारें असेच !!! kshan Saare asech || Marathi Poem

क्षण सारें असेच !!! kshan Saare asech || Marathi Poem

क्षण सारें असेच , खूप बोलून जातात , जणु कोणाचे शब्द, मनास बोलत राहतात !! रुसव्यात त्याची समजूत, जणु काढत रहातात !! एकांतात माझ्याशी उगा, का भांडत रहातात?? क्षण सारें…
सूर्यप्रकाश || AWESOME MARATHI POEM || Kavita

सूर्यप्रकाश || AWESOME MARATHI POEM || Kavita

चाल पुढं नको डगमगू, बोलते ती ज्योती !! स्वतःस का जाळून घेते, कोणती ही वृत्ती !! असावी पुन्हा नव्याने एक, चालण्याची गती!! उन्ह वारा पाऊस नी काय, नसावी कोणती भीती…
एक जिद्द म्हणजे तरी काय ??|| Motivational quotes|| Must Read

एक जिद्द म्हणजे तरी काय ??|| Motivational quotes|| Must Read

ध्येयवेड्या माणसास नकोच खंत कोणती !! मार्ग एक चालताच , नसावी त्यास भीती !! प्रयत्न जणू असे करावे, हरण्याची नसावी गिनती !! रुतेल तो काटा अपयशाचा, पण मन नसेल दुःखी…
कोजागिरी. || KOJAGIRI POEM IN MARATHI ||

कोजागिरी. || KOJAGIRI POEM IN MARATHI ||

Share चांदण्यात हरवून, रात्र ती आज गेली!! चंद्र तो सोबती, परी शोधसी  न कोणी !! लख्ख तो प्रकाश, बोलतो न काही !! हळूवार ती झुळूक, अलगद येऊन जाई!! परी सांडले…
राजकारण ..|| POLITICS || MARATHI KAVITA ||

राजकारण ..|| POLITICS || MARATHI KAVITA ||

Share "भरतील सभा, जमतील लोक आपण मात्र भुलायच नाही !! उमेदवाराची योग्यता पाहून मतदान  करायला विसरायचं नाही !! आपला हक्क, आपलं मत कधीच कोणाला विकायचं नाही !! लक्षात ठेवा सुज्ञ…
साद भेटीची ..|| SAD BHETICHI ||

साद भेटीची ..|| SAD BHETICHI ||

साद कोणती या मनास आज चाहूल ती कोणती आहे!! तुझ्या आठवांचा पाऊस आज मज चिंब का भिजवत आहे??
समोर तू येता ..!! || SAMOR TU YETA MARATHI POEM||

समोर तू येता ..!! || SAMOR TU YETA MARATHI POEM||

अचानक कधी समोर तू यावे बोलण्यास तेव्हा शब्द ते नसावे नजरेने सारे मग बोलून टाकावे मनातले अलगद तुला ते कळावे
एक वचन ..! || VACHAN MARATHI KAVITA||

एक वचन ..! || VACHAN MARATHI KAVITA||

न मी उरले माझ्यात आता तुझ्यात जरा शोधशील का ..?? भाव या मनीचे माझ्या तू नकळत आज ओळखशील का .??
तुझ्याचसाठी … || TUJYACHSATHI MARATHI KAVITA ||

तुझ्याचसाठी … || TUJYACHSATHI MARATHI KAVITA ||

तुझ्याच या वाटेवरती, तुलाच न भेटावे तुझ्याचसाठी झुरावे मी, आणि तुलाच न कळावे सांगू तरी कसे नी काय, मनास कसे समजवावे राहूनही न राहता मग , नकळत तुला पहावे
चहा .. || CHAHA MARATHI POEM ||

चहा .. || CHAHA MARATHI POEM ||

अमृत म्हणा , विष म्हणा काही फरक पडत नाही वेळेवरती चहा हवा बाकी काही म्हणणं नाही सकाळ सकाळ उठल्या उठल्या याच्या शिवाय पर्याय नाही पेपर वाचत दोन घोट घेता स्वर्ग…
चेहरा.. || CHEHRA MARATHI KAVITA ||

चेहरा.. || CHEHRA MARATHI KAVITA ||

कोणती ही मनास चिंता कोणती ही आठवण आहे बदलून गेल्या चेहऱ्यास आता कोणती नवी ओळख आहे कोणता हा रंग त्याचा कोणती नवी वाट आहे पाहू तरी कुठे आता सारे काही…
ओझे भावनांचे… || OJHE BHAVANANCHE ||

ओझे भावनांचे… || OJHE BHAVANANCHE ||

Share "नकळत साऱ्या भावनांचे ओझे आज का झाले काही चेहरे ओळखीचे त्यात काही अनोळखी का निघाले!! बोलल्या भावना मनाशी तेव्हा सारे गुपित उघडे का झाले क्षणभर सोबती हसवून जाता आपलेच…
एक वचन . || EK VACHAN || MARATHI PREM KAVITA ||

एक वचन . || EK VACHAN || MARATHI PREM KAVITA ||

तिच्या मनात खुप काही आहे, पण त्याच्या सहवासात तिला काही सुचतच नाही. क्षणात खूप जगतेय ती त्याच्यासवे आणि मग अलगद आयुष्यभराची साथ मागते आहे ..!! नकळत तेव्हा क्षणही थांबले आहेत…
कधी कधी … || KADHI KADHI MARATHI POEM ||

कधी कधी … || KADHI KADHI MARATHI POEM ||

कधी हळूवार वाऱ्यासवे तुझाच गंध दरवळून जातो देतो आठवण तुझी आणि तुलाच शोधत राहतो उगाच वेड्या मनास या तुझ्या येण्याची हुरहूर देतो हळूवार तो वारा कधी नकळत स्पर्श करून जातो
अनोळखी नाते..|| NATE PREMACHE || KAVITA ||

अनोळखी नाते..|| NATE PREMACHE || KAVITA ||

नकोच आता भार आठवांचा नकोच ती अधुरी नाती नकोच ती सावली आपुल्यांची नकोच त्या अधुऱ्या भेटी बरेच उरले हातात त्या रिक्त राहिली तरीही नाती डोळ्यातल्या आसवांना विचारे वेदनेची गोष्ट ती…

Comments are closed.

Scroll Up