अध्याय १

श्रीगणेशाय नमः ॥ श्री सरस्वत्यै नमः ॥ श्रीकुलदेवतायै नमः ॥
श्रीपादश्रीवल्लभ नमः॥श्रीनृसिंहसरस्वती-दत्तात्रेयसद्गुरुभ्यो नमः ॥

ॐ नमो जी विघ्नहरा । गजानना गिरिजाकुमरा ।
जय जय लंबोदरा । एकदंता शूर्पकर्णा ॥ १ ॥

हालविसी कर्णयुगुलें । तेथूनि जो का वारा उसळे ।
त्याचेनि वातें विघ्न पळे । विघ्नांतक म्हणती तुज ॥ २ ॥

तुझें शोभे आनन । जैसे तप्तकांचन ।
किंवा उदित-प्रभारमण । तैसेम तेज फांकतसे ॥ ३ ॥

विघ्नकानन च्छेदनासी । हाती फरश धरिलासी ।
नागबंद कटीसी । उरग यज्ञोपवीत ॥ ४ ॥

चतुर्भुज दिससी निका । विशालाक्षा विनायका ।
प्रतिपाळिसी विश्र्वलोकां निर्विघ्नेंकरुनि ॥ ५ ॥

तुझें चिंतन जे करिती । तयां विघ्नें न बाधती ।
सकळाभीष्टें लाधती । अविलंबेंसीं ॥ ६ ॥

सकळ मंगल कार्यांसी । प्रथम वंदिजे तुम्हांसी ।
चतुर्दश-विद्यांसी । स्वामी तूंचि लंबोदरा ॥ ७ ॥

वेद शास्त्रें पुराणें । तुझेचि असे लेखन ।
ब्रह्मादिकीं याकारणें । स्तविलें असे सुरवरीं ॥ ८ ॥

त्रिपुर-साधन करावयासी । ईश्र्वरे अर्चिलें तुम्हांसी ।
संहारावया दैत्यांसी । पहिलें तुम्हांसी स्तविलें ॥ ९ ॥

हरि ब्रह्मादिक गणपती । कार्यारंभीं वंदिती ।
सकळाभीष्टें साधती । तुझेनि प्रसादें ॥ १० ॥

कृपानिधी गणनाथा । ॐकारा विघ्नहर्ता ।
विनायका अभयदाता । मतिप्रकाश करीं मज ॥ ११ ॥

समस्त गणांचा नायक । तूंचि विघ्नांचा अंतक ।
तूंतें वंदिती जे लोक । कार्य साधे तयांचें ॥ १२ ॥

सकळ कार्यांचा आधारु । तूंचि कृपेचा सागरु ।
करुणानिधि गौरीकुमरु । मतिप्रकाश करीं मज ॥ १३ ॥

माझे मनींची वासना । तुवां पुरवावी गजानना ।
साष्टांग करितों नमना । विद्या देई मज आतां ॥ १४ ॥

नेणता होतों मतिहीन । म्हणोनि धरिले तुझे चरण ।
चौदा विद्यांचे निधान । शरणागतवरप्रदा ॥ १५ ॥

माझे अंतःकरणींचें व्हावें । गुरुचरित्र कथन करावें ।
पूर्णदृष्टीनें पहावें । ग्रंथसिद्धि पाववीं दातारा ॥ १६ ॥

आतां वंदूं ब्रह्मकुमारी । जिचें नाम ‘ वागीश्र्वरी ‘ ।
पुस्तक वीणा जिचे करीं । हंसवाहनी असे देखा ॥ १७ ॥

विद्यावेदशास्त्रांसी । अधिकार जाणा शारदेसी ।
तिये वंदितां विश्र्वासी । ज्ञान होय अवधारा ॥ १८ ॥

म्हणोनि नमितों तुझे चरणीं । प्रसन्न व्हावें मज स्वामिणी ।
राहोनियां माझिये वाणीं ग्रंथीं रिघू करीं आतां ॥ १९ ॥

ऐक माझी विनंति । द्यावी आतां अवलीला मति ।
विस्तार करावया गुरुचरित्रीं । मतिप्रकाश करीं मज ॥ २० ॥

जय जय वो जगन्माते । तूंचि विश्र्व-वाग्देवते ।
वेदशास्त्रें तुझीं लिखितें । नांदविशी येणेंपरी ॥ २१ ॥

माते तुझिया वाणीं । उत्पत्ति वेदपुराणीं ।
वदतां साही दर्शनीं । त्यांतें अशक्य परियेसा ॥ २२ ॥

गुरुचे नामीं तुझी स्थिति । म्हणती ‘ नृसिंह-सरस्वती ‘ ।
याकारणें मजवरी प्रीति । नाम आपुलें म्हणोनि ॥ २३ ॥

खांबसूत्रींचीं बाहुलीं जैशीं । खेळती तया सूत्रासरशीं ।
स्वतंत्रबुद्धि नाहीं त्यांसी । वर्तती आणिकाचेनि मतें ॥ २४ ॥

तैसें तुझेनि अभिमतें । माझे जिव्हे प्रेरीं माते ।
कृपानिधि वाग्देवते । म्हणोनि विनवी तुझा बाळ ॥ २५ ॥

म्हणोनि नमिले तुझे चरण । व्हावें स्वामिणी प्रसन्न ।
द्यावें मातें विद्यादान । ग्रंथी रिघू करीं आतां ॥ २६ ॥

आतां वंदूं त्रिमूर्तीसी । ब्रह्माविष्णुशिवांसी ।
विद्या मागेन मी तयांसी । अनुक्रमेंकरोनि ॥ २७ ॥

चतुर्मुखें असती ज्यासी । कर्ता जोका सृष्टीसी ।
वेद झाले ज्याचे मुखेंसीं । त्याचे चरणीं नमन माझें ॥ २८ ॥

आतां वंदूं ह्रषीकेशी । जो नायक विश्र्वासी ।
लक्ष्मीसहित अहर्निशी । क्षीरसागरीं असे जाणा ॥ २९ ॥

चतुर्बाहु नरहरी । शंख चक्र गदा करीं ।
पद्महस्त मुरारी । पद्मनाभ परियेसा ॥ ३० ॥

पीतांबर असे कासेला । वैजयंती माळा गळा ।
शरणांगतां अभीष्ट सकळां । देता होय कृपाळू ॥ ३१ ॥

आतां नमूं शिवासी । धरिली गंगा मस्तकेंसीं ।
पंचवक्त्र दशभुजेंसीं । अर्धांगीं असे जगन्माता ॥ ३२ ॥

पंचवदनें असतीं ज्यासी । संहारी जो या सृष्टीसी ।
म्हणोनि बोलती ‘ स्मशानवासी ‘। त्याचे चरणीं नमन माझे ॥ ३३ ॥

व्याघ्रांबर पांघरुण । सर्वांगीं असे सर्पवेष्टन ।
ऐसा शंभु उमारमण । त्याचे चरणीं नमन माझें ॥ ३४ ॥

नमन समस्त सुरवरां । सिद्धसाध्यां अवधारा ।
गंधर्वयक्षकिन्नरां । ऋषीश्र्वरां नमन माझें ॥ ३५ ॥

वंदूं आतां कविकुळासी । पराशरादि व्यासांसी ।
वाल्मीकादि सकळिकांसी । नमन माझे परियेसा ॥ ३६ ॥

नेणें कवित्व असे कैसे । म्हणोनि तुम्हां विनवितसें ।
ज्ञान द्यावें जी भरवसें । आपुला दास म्हणोनि ॥ ३७ ॥

न कळे ग्रंथप्रकार । नेणें शास्त्रांचा विचार ।
भाषा न ये महाराष्ट्र । म्हणोनि विनवीं तुम्हांसी ॥ ३८ ॥

समस्त तुम्ही कृपा करणें । माझिया वचना साह्य होणे ।
शब्दव्युत्पत्तीही नेणे । कविकुळ तुम्ही प्रतिपाळा ॥ ३९ ॥

ऐसें सकळिकां विनवोनि । मग ध्यायिले पूर्वज मनीं ।
उभयपक्ष जनकजननी । माहात्म्य पुण्यपुरुषांचे ॥ ४० ॥

आपस्तंबशाखेसीं । गोत्र ‘ कौंडिण्य ‘ महाऋषि ।
‘ साखरे ‘ नाम ख्यातीसी । सायंदेवापासाव ॥ ४१ ॥

त्यापासूनि ‘ नागनाथ ‘ । ‘ देवराव ‘ तयाचा सुत ।
सदा श्रीसद्गुरुचरण ध्यात । ‘ गंगाधर ‘ जनक माझा ॥ ४२ ॥

नमन करितां जनकचरणीं । मातापूर्वज ध्याये मनीं ।
जो कां पूर्वज नामधारणीं । आश्र्वलायन शाखेसी ॥ ४३ ॥

काश्यपाचे गोत्रीं । ‘ चौंडेश्र्वरी ‘ नामधारी ।
रागें जैसा जन्हु अवधारीं । अथवा जनक गंगेचा ॥ ४४ ॥

त्याची कन्या माझी जननी । निश्र्चयें जैशी भवानी ।
‘ चंपा ‘ नामें म्हणोनि । स्वामिणी माझी परियेसा ॥ ४५ ॥

नमितां जनकजननींसी । अनंतर नमों श्रीगुरुसी ।
झाली मति प्रकाशीं । गुरुचरण स्मरावया ॥ ४६ ॥

गंगाधराचे कुशीं । जन्म झाला परियेसीं ।
सदा ध्याय श्रीगुरुसी । एका भावें निरंतर ॥ ४७ ॥

म्हणोनि ‘ सरस्वती-गंगाधर ‘ । करी संतांसी नमस्कार ।
श्रोतयां विनवी वारंवार । क्षमा करणें बाळकासी ॥ ४८ ॥

वेदाध्यायी संन्यासी । यती योगेश्र्वर तापसी ।
सदा ध्याती श्रीगुरुसी । तयांसी माझा नमस्कार ॥ ४९ ॥

विनवीतसें समस्तांसी । अल्पमती आपणासी ।
माझे बोबडे बोलांसी । सकळ तुम्ही अंगीकारा ॥ ५० ॥

तावन्मात्र माझी मति । नेणें काव्यव्युत्पत्ति ।
जैसें श्रीगुरु निरोपिती । तेणेपरी सांगतसें ॥ ५१ ॥

पूर्वापार आमुचे वंशी । गुरु प्रसन्न अहर्निशी ।
निरोप देती मातें परियेसीं । ‘ चरित्र आपुलें विस्तारीं ॥ ५२ ॥

म्हणे ‘ ग्रंथ कथन करीं । अमृतघट स्वीकारीं ।
तुझे वंशपारंपरीं । लाधती चारी पुरुषार्थ ॥ ५३ ॥

श्रीगुरुवाक्य मज कामधेनु । मनीं नाहीं अनुमानु ।
श्रेयवृद्धि पावविणार आपणु । श्रीनृसिंहसरस्वती ॥ ५४ ॥

त्रैमूर्तीचा अवतार । झाला नृसिंहसरस्वती नर ।
कवण जाणे याचा पार । चरित्र कवणें वर्णावें ॥ ५५ ॥

चरित्र ऐसें श्रीगुरुचें । वर्णावया शक्ति कैंची वाचे ।
आज्ञा असे श्रीगुरुची । म्हणोनि वाचें बोलतसें ॥ ५६ ॥

ज्यास पुत्रपौत्रीं चाड । त्यासी हे कथा असे गोड ।
लक्ष्मी वसे अखंड । तया भुवनीं परियेसा ॥ ५७ ॥

ऐशी कथा जयांचे घरीं । वाचिती नित्य मनोहरी ।
श्रियायुक्त निरंतरीं । नांदती कलत्रपुत्रयुक्त ॥ ५८ ॥

रोगराई तया भुवनीं । नव्हती गुरुकृपेंकरोनि ।
निःसंदेह सात दिनीं । ऐकतां बंधन तुटे जाणा ॥ ५९ ॥

ऐशी पुण्यपावन कथा । सांगेन ऐका विस्तारता ।
सायासाविण होय साध्यता । सद्यः फल असे देखा ॥ ६० ॥

निधान लाधे अप्रयासीं । तरी कां कष्टिजे सायासीं ।
विश्र्वास माझिया बोलासी । ऐका श्रोते एकचित्तें ॥ ६१ ॥

आम्हां साक्षी ऐसें घडलें । म्हणोनि विनवितसें बळें ।
श्रीगुरुचरण असें भलें । अनुभवा हो सकळिक ॥ ६२ ॥

तृप्ति झालियावरी ढेंकर । जेवीं देती जेवणार ।
गुरुमहिमेचा उद्गार । बोलतसें अनुभवोनि ॥ ६३ ॥

मी सामान्य म्हणोनि । उदास कराल माझें वचनीं ।
मक्षिकेच्या मुखांतुनी । मधु केवीं ग्राह्य होय ॥ ६४ ॥

जैसें शिंपल्यांत मुक्ताफळ । अथवा कर्पूर कर्दळी केवळ ।
विचारीं पां अश्र्वत्थमूळ । कवणापासाव उत्पत्ति ॥ ६५ ॥

ग्रंथ कराल उदास । वांकुडा कृष्ण दिसे ऊंस ।
अमृत निघे त्याचा रस । दृष्टि द्यावी तयावरी ॥ ६६ ॥

तैसें माझे बोलणे । ज्यांसी चाड गुरुस्मरणें ।
स्वीकारणार शहाणे । अनुभविती एकचित्तें ॥ ६७ ॥

ब्रह्मरसाची गोडी । अनुभवितां फळे रोकडी ।
या बोलाची आवडी । ज्यासी संभवे अनुभव ॥ ६८ ॥

गुरुचरित्र कामधेनु । ऐकतां होय महाज्ञानु ।
श्रोत्र करोनि सावधानु । एकचित्तें परियेसा ॥ ६९ ॥

श्रीगुरु नृसिंहसरस्वती । होते गाणगापुरीं ख्याति ।
महिमा त्यांची अत्युन्नती । सांगेन ऐका एकचित्तें ॥ ७० ॥

तया ग्रामीं होते गुरु । म्हणोनि महिमा असे थोरु ।
जाणे लोक चहूं राष्ट्रु । समस्त जाती यात्रेसी ॥ ७१ ॥

तेथें जावोनि आराधिती । त्वरित होय फलप्राप्ति ।
पुत्र दारा धन संपत्ति । जें जें इच्छिलें होय जनां ॥ ७२ ॥

लाधोनियां संतान । नांव ठेविती नामकरण ।
संतोषरुपें येऊन । पावती चारी पुरुषार्थ ॥ ७३ ॥

ऐसें असतां वर्तमानीं । भक्त एक ‘ नामकरणी ‘ ।
कष्टतसे अति गहनी । सदा ध्याय श्रीगुरुसी ॥ ७४ ॥

असे मनीं व्याकुळित । चिंतें वेष्टिला असे बहुत ।
गुरुदर्शना जाऊं म्हणत । निर्वाणमानसें निघाला ॥ ७५ ॥

अति निर्वाण अंत:करणीं । लय लावोनि गुरुचरणीं ।
जातो शिष्यशिरोमणी । क्षुधातृषा विसरोनियां ॥ ७६ ॥

निर्धार करोनि मानसीं । म्हणे पाहीन श्रीगुरुसी ।
अथवा सांडीन देहासी । जडरुपें काय कीजे ॥ ७७ ॥

ज्याचें नामस्मरण करितां । दैन्यहरु होय त्वरिता ।
आपण असे नामांकिता । किंकारण म्हणतसे ॥ ७८ ॥

दैव असे आपुलें उणें । तरी कां भजावे श्रीगुरुचरण ।
परिस लागतांचि क्षण । लोह सुवर्ण होतसे ॥ ७९ ॥

तैसे तुझें नाम परिस । माझे हृदयीं सदा वास ।
मातें कष्ट सायास । होतां लाज कवणासी ॥ ८० ॥

याचि बोलाचा हेवा । मनीं धरोनि पावावा ।
गुरुमूर्ती सदाशिवा । कृपाळुवा सर्वभूतीं ॥ ८१ ॥

अतिव्याकुळ अंतःकरणीं । कष्टला भक्त नामकरणी ।
निंदास्तुति आपुले वाणीं । करिता होय परियेसा ॥ ८२ ॥

राग स्वेच्छा ओंवीबद्ध म्हणावे।
वंदूं विघ्नरा, पार्वतीकुमरा । नमूं ते सुंदरा, शारदेसी ॥ ८३ ॥

गुरुचि त्रिमूर्ति, म्हणति वेदश्रुति । सांगती दृष्टांतीं, कलियुगांत ॥ ८४ ॥

कलियुगांत ख्याति, नृसिंहसरस्वती । भक्तांसी सारथी, कृपासिंधु ॥ ८५ ॥

कृपासिंधु भक्ता, वेद वाखाणिता । त्रैमूर्ति गुरुनाथा, म्हणोनियां ॥ ८६ ॥

त्रयमूर्तीचे गुण, तूं एक निधान । भक्तांसी रक्षण, दयानिधि ॥ ८७ ॥

दयानिधि यती, विनवितों श्रीपती । नेणे भावभक्ति, अंतःकरणीं ॥ ८८ ॥

अंतःकरण स्थिरु, नव्हे बा श्रीगुरु । तूं कृपासागरु, पाव वेगीं ॥ ८९ ॥

पाव वेगीं आतां, नरहरी अनंता । बाळालागीं माता, केवी टाकी ॥ ९० ॥

तूं माता तूं पिता, तूंचि सखा भ्राता । तूं कुळदेवता पारंपरीं ॥ ९१ ॥

वंशपारंपरीं, धरुनि निर्धारीं । भजतो मी नरहरी-सरस्वतीसी ॥ ९२ ॥ ॥

सरस्वती नरहरी, दैन्य माझे द्वारी । म्हणुनि मी निरंतरीं । कष्टतसें ॥ ९३ ॥

सदा कष्ट चित्ता, कां हो देशी आतां । कृपासिंधु भक्ता, केवीं होसी ॥ ९४ ॥

कृपासिंधु भक्ता, कृपाळू अनंता । त्रैमूर्ति समर्था, दयानिधि ॥ ९५ ॥

त्रैमूर्ति तूं होसी, पाळिसी विश्र्वासी । समस्त देवांसी, तूंचि दाता ॥ ९६ ॥

समस्तां देवांसी, तूंचि दाता होसी । मागों मी कवणासी, तुजवांचूनि ॥ ९७ ॥

तुजवांचूनि आतां, असे कवण दाता । विश्र्वासी पोषिता, सर्वज्ञ तूं ॥ ९८ ॥

सर्वज्ञ म्हणोनि, वानिती पुराणीं । माझे अंतःकरणी, न ये साक्षी ॥ ९९ ॥

सर्वज्ञाची खूण, असे हें लक्षण । समस्तांतें जाणे, कवण कैसा ॥ १०० ॥

कवण कैशापरी, असती भूमीवरी । जाणिजेचि तरी, सर्वज्ञ तो ॥ १०१ ॥

बाळक तान्हयें, नेणे बापमाय । कृपा केवीं होय, मातापित्या ॥ १०२ ॥

दिलियावांचोनि, नेदवे म्हणोनि । असेल तुझे मनीं, सांग मज ॥ १०३ ॥

समस्त महीतळी, तुम्हां दिल्हें बळीं । त्याते हो पाताळीं, बैसविलें ॥ १०४ ॥

सुवर्णाची लंका, तुवां दिल्ही एका । तेणे पूर्वी लंका, कवणा दिल्ही ॥ १०५ ॥

अढळ त्या ध्रुवासी, दिल्हें हृषीकेशी । त्याणे हो तुम्हांसी, काय दिल्हें ॥ १०६ ॥

निःक्षेत्री करुनी, विप्रांते मेदिनी । देतां तुम्हां कोणीं, काय दिल्हें ॥ १०७ ॥

सृष्टीचा पोषक, तूंचि देव एक । तूंते मी मशक, काय देऊं ॥ १०८ ॥

नाही तुम्ही जरी, श्रीमंत नरहरी । महालक्ष्मी घरीं, नांदतसे ॥ १०९ ॥

याहूनि आम्हांसी, तूं काय मागसी । सांग हृषीकेशी, काय देऊं ॥ ११० ॥

मातेचे वोसंगी, बैसोनियां बाळ । पसरी मुखकमळ, स्तनकांक्षेसी ॥ १११ ॥

बाळापाशीं माता, काय मागे ताता । ऐकें श्रीगुरुनाथा, काय देऊं ॥ ११२ ॥

घेऊनियां देतां, नाम नाही दाता । दयानिधि म्हणतां, बोल दिसे ॥ ११३ ॥

देऊं तूं न शकसी, म्हणों मी मानसीं । चौदाही भुवनांसी, तूंचि दाता ॥ ११४ ॥

अथवा तुझे मनीं, वसें आणिक कांही । सेवा केली नाही, म्हणोनियां ॥ ११५ ॥

सेवा घेवोनियां, देताहे सामान्या । नांव नाही जाणा, दातृत्वासी ॥ ११६ ॥

तळी बावी विहिरी, असती भूमीवरी । मेघ तो अंबरी वर्षतसे ॥ ११७ ॥

मेघाची ही सेवा, न करितां स्वभावा । उदक पूर्ण सर्वां, केवीं करी ॥ ११८ ॥

सेवा अपेक्षितां, बोल असे दाता । दयानिधि म्हणतां, केवीं साजे ॥ ११९ ॥

नेणें सेवा कैसी, स्थिर नव्हे मानसीं । माझे वंशोवंशी, तुझे दास ॥ १२० ॥

माझ्या पूर्वजवंशी, सेविलें असेल तुम्हांसी । संग्रह बहुवसी, तुझे चरणी ॥ १२१ ॥

बापाचे सेवेसी, पाळिती पुत्रासी । तेवीं त्वां आम्हासी, प्रतिपाळावें ॥ १२२ ॥

माझें पूर्वजधन, द्यावें तुहीं ऋण । कां बा न ये करुणा, कृपासिंधु ॥ १२३ ॥

आमुचें आम्हां देतां, कां बा नये चित्ता । सांगेन मी संता, घेईन आतां ॥ १२४ ॥

आतां मज जरी, न देसी नरहरी । जिंतोनी व्यवहारीं, घेईन जाणा ॥ १२५ ॥

दिसतसे आतां, कठिणता गुरुनाथा । दास मी अंकिता, सनातन ॥ १२६ ॥

आपुले समान, असेल कवण । तयासवें मन, कठिण कीजे ॥ १२७ ॥

कठिण कीजे हरी, तुवां दैत्यांवरी । प्रल्हादा कैवारी, सेवकांसी ॥ १२८ ॥

सेवकां-बाळांसी, करुं नये ऐसी । कठिणता परियेसीं, बरवें न दिसे ॥ १२९ ॥

माझिया अपराधीं, धरोनियां बुद्धि । अंतःकरण क्रोधीं, पहासी जरी ॥ १३० ॥

बाळक मातेसी, बोले निष्ठुरेंसीं । अज्ञानें मायेसी, मारी जरी ॥ १३१ ॥

माता त्या कुमरासी, कोप न धरी जैसी । आलिंगोनि हर्षी, संबोखी पां ॥ १३२ ॥

कवण्या अपराधेंसीं, न बोलसी आम्हांसी । अहो हृषीकेशी, सांग मज ॥ १३३ ॥

माता हो कोपेंसी, बोले बाळकासी । जाऊनि पितयासी, सांगे बाळ ॥ १३४ ॥

पिता कोपे जरी, एके अवसरीं । माता कृपा करी, संबोखूनि ॥ १३५ ॥

तूं माता तूं पिता, कोपसी गुरुनाथा । सांगो कवणा आतां, क्षमा करीं ॥ १३६ ॥

तूंचि स्वामी ऐसा, जगीं झाला ठसा । दास तो भलतैसा, प्रतिपाळावा ॥ १३७ ॥

अनाथरक्षक, म्हणती तुज लोक । मी तुझा बाळक, प्रतिपाळावें ॥ १३८ ॥

कृपाळू म्हणोनि, वानिती पुराणीं । माझे बोल कानीं, न घालिसीच ॥ १३९ ॥

नायकसी गुरुराणा, माझे करुणावचना । काय दुश्र्चित्तपणा, तुम्हां असे ॥ १४० ॥

माझें करुणावचन, नायके तुझे कान । ऐकोनि पाषाण, विघरतसे ॥ १४१ ॥

‘ करुणाकर ‘ ऐसे, वानिती तुजसी । अजुनि तरी कैसी, कृपा न ये ॥ १४२ ॥

ऐसें नामांकित, विनवितां त्वरित । कृपाळू गुरुनाथ, आले वेगीं ॥ १४३ ॥

वत्सालागीं धेनु, जैसी ठाकी भुवनु । तैसे श्रीगुरु आपणु, आले जवळी ॥ १४४ ॥

येतांचि गुरु मुनि, वंदी ‘ नामकरणी ‘ । मस्तक ठेवोनि, चरणयुग्मीं ॥ १४५ ॥

केश तो मोकळी, झाडी चरणधूळी । आनंदाच्या जळी, अंघ्री क्षाळी ॥ १४६ ॥

हृदयमंदिरांत, बैसवोनि व्यक्त । पूजा उपचारित, षोडशविधि ॥ १४७ ॥

आनंदभरित, झाला ‘ नामांकित ‘ । हृदयीं श्रीगुरुनाथ, स्थिर झाला ॥ १४८ ॥

भक्तांच्या हृदयांत, राहे श्रीगुरुनाथ । संतोष बहुत, सरस्वतीसी ॥ १४९ ॥

इति श्रीगुरुचरित्रामृते परमकथाकल्पतरौ श्रीनृसिंहसरस्वत्युपाख्याने
सिद्धनामधारकसंवादे मंगळाचरणं नाम प्रथमोऽध्यायः ॥ १ ॥

॥ श्रीगुरुदत्तात्रेयार्पणमस्तु ॥

SHARE