अध्याय १२

श्रीगणेशाय नमः ॥
श्रीसरस्वत्यै नमः ॥
श्रीगुरुभ्यो नमः ॥

श्रीगुरु म्हणती जननीसी । आम्हां ऐसा निरोप देसी ।
अनित्य शरीर तूं जाणसी । काय भरंवसा जीवित्वाचा ॥ १ ॥

(श्र्लोक) अनित्यानि शरीराणि विभवो नैव शाश्र्वतः ।
नित्यं सन्निहितो मृत्युः कर्तव्यो धर्मसंग्रहः ॥ २ ॥

एखादा असेल स्थिरजीवी । त्यासी तुझी बुद्धि बरवी ।
अनित्य देह-विभवोभावीं । पुढें कवणा भरंवसा ॥ ३ ॥

देह म्हणिजे क्षणभंगुर । नाही राहिले कवण स्थिर ।
जंववरी दृढ असेल शरीर । पुण्यमार्गें रहाटावे ॥ ४ ॥

जो असेल मृत्युसी जिंकीत । त्याणें निश्र्चयावें शरीर नित्य ।
त्यासि तुझा उपदेश सत्य । म्हणे करीन धर्म पुढें ॥ ५ ॥

अहोरात्रीं आयुष्य उणें । होत असतें क्षणक्षणें ।
करावा धर्म याचिकारणें । पूर्ववयेसीं परियेसा ॥ ६ ॥

अल्पोदकीं जैसा मत्स्य । तैसें मनुष्य अल्पायुष्य ।
जंववरी असे प्राणी सुरसें । धर्म करावा परियेसा ॥ ७ ॥

जैसा सूर्याचा रथ चाले । निमिष होतां शीघ्रकाळें ।
बावीस सहस्र गांवे पळे । तैसें आयुष्य क्षीण होय ॥ ८ ॥

पर्जन्य पडतां वृक्षावरी । उदक राहे पर्णाग्रीं ।
स्थिर नव्हे अवधारीं । पडे भूमीवरी सवेंचि ॥ ९ ॥

तैसें शरीर नव्हे स्थिर । जीवित्वा मरण निर्धार ।
यौवन अथवा होतांचि जर । कलेवर हे नश्य जाणा ॥ १० ॥

याचिकारणें देहासी । विश्र्वासूं नये परियेसीं ।
मृत्यु असे हा सहवासी । धर्म करावा तात्काळीं ॥ ११ ॥

पिकलें वृक्षीं जैसें । लागलें असे सूक्ष्मवेशें ।
तैसेंचि शरीर हें भरंवसें । केधवां पडेल न कळे जाणा ॥ १२ ॥

एखादा नर कळंतरासी । द्रव्य देतो परियेसी ।
दिवसगणना करी कैसी । तैसा यम काळ लक्षीतसे ॥ १३ ॥

जैशा समस्त नदी देखा । समुद्रासी घेऊनि जाती उदका ।
परतोनि न येती जन्मभूमिका । तैसें आयुष्य न परते ॥ १४ ॥

अहोरात्री जाती पळोन । ऐसें निश्र्चयें जाणोन ।
पुण्य न करिती जे जन । ते पशुसमान परियेसा ॥ १५ ॥

जया दिवशीं पुण्य घडलें नाहीं । वृथा गेला दिवस पाहीं ।
तया यमासी करुणा नाही । करावें पुण्य तात्काळ ॥ १६ ॥

पुत्र दारा धन गोधन । आयुष्य देह येणें-गुण ।
जे जन निश्र्चित म्हणती जाण । ते पशूसम परियेसीं ॥ १७ ॥

जैसी सुसरी मनुष्यासी । भक्षिती होय परियेसीं ।
तैसें या शरीरासी । वृद्धाप्य भक्षीं अवधारा ॥ १८ ॥

याकारणें तारुण्यपणी । करावें पुण्य विद्वज्जनीं ।
आम्हां कां हो वर्जिसी जननी । काय बुद्धि बरवी असे ॥ १९ ॥

जो यमाचा असेल इष्ट । त्याणें करावा आळस हट्ट ।
अमरत्वें असेल जो सुभट । त्याणें पुढें धर्म करवा ॥ २० ॥

संसार म्हणजे स्वप्नापरी । जैसें पुष्प असे मोगरी ।
सवेंचि होय शुष्कापरी । तयासम देह जाणा ॥ २१ ॥

जैसी विजू असे लवत । सवेंचि होय अव्यक्त ।
तैसें-प्राय देह होत । स्थिर नोहे परियेसा ॥ २२ ॥

ऐसें नानापरी देखा । बोधिता झाला जननीजनकां ।
विस्मय करिती सभालोक । बाळक केवीं तत्व सांगतो ॥ २३ ॥

ऐकोनि पुत्राचे वचन । माता करीतसे नमन ।
देवा निरोपिलें ज्ञान । विनंति माझी परिसावी ॥ २४ ॥

तुवां निरोपिलें आम्हांसी । पुत्र चवघे होतील ऐसी ।
विश्र्वास नव्हे गा मानसी । कुळदेवता पुत्रराया ॥ २५ ॥

जंववरी होय एक सुत । तंववरी रहावें समीपत ।
निरोप नेदीं तंववरी सत्य । म्हणोन विनवी तयेवेळीं ॥ २६ ॥

माझें वचन अव्हेरुनि । जरी जाशील निघोनि ।
प्राण देईन तत्क्षणीं । हा निश्र्चय अवधारीं ॥ २७ ॥

पुत्र नव्हसी तूं आम्हांसी । आमुचें कुळदैवत होसी ।
सत्य करीं गा वचनासी । बोल आपुले दातारा ॥ २८ ॥

ऐकोनि मातेचें वचन । श्रीगुरु बोलती हांसोन ।
आमचे बोल सत्य जाण । तुझें वाक्य निर्धारीन ॥ २९ ॥

तूंतें होतांचि पुत्र दोनी । निरोप द्यावा संतोषोनि ।
मग न राहें ऐक जननी । बोल आपुले सत्य करीं ॥ ३० ॥

संवत्सर एक तुझ्या घरीं । राहूं माते निर्धारीम ।
वासना पुरतील तुझ्या जरी । मग निरोप दे मज ॥ ३१ ॥

ऐसी करुनियां निगुती । राहिले श्रीगुरु अतिप्रीती ।
वेदाभ्यास शिकविती । शिष्यवर्गा बहुतांसी ॥ ३२ ॥

नगरलोक विस्मय करिती । अभिनव झालें ऐसें म्हणती ।
बाळ पहा हो वर्षें साती । वेद चारी सांगतसे ॥ ३३ ॥

विद्वानांहूनि विद्वान् विद्यार्थी । तीनी वेद पढती ।
षट्शास्त्री जे म्हणविती । तेही येती शिकावया ॥ ३४ ॥

येणेंपरी तया घरीं । राहिले गुरु प्रीतिकरीं ।
माता झाली गरोदरी । महानंद करीतसे ॥ ३५ ॥

नित्य पूजिती पुत्रासी । ठेवूनि भाव कुळदैवत ऐसी ।
निधान लाधे एखाद्यासी । काय सांगो संतोष त्यांचा ॥ ३६ ॥

तंव नवमास जाहली अंतर्वत्नी । माता झाली प्रसूती ।
पुत्र झाले युग्म ख्याती । अतिसुंदर परियेसा ॥ ३७ ॥

पुत्र झाले उल्हास थोर । मातापित्या संतोष फार ।
आशीर्वचन असे गुरु । असत्य केवीं होईल ॥ ३८ ॥

याकारणें गुरुवचन । सत्य मानावें विद्वजनें ।
जैसे असेल अंतःकरण । तैसे होईल परियेसा ॥ ३९ ॥

ऐशापरी वर्ष एक । त्रिमासी झाले ते बाळक ।
खेळवीतसे माता ऐक । आले श्रीगुरु तयांजवळी ॥ ४० ॥

जननी ऐक माझे वचना । झाली तुझी मनकामना ।
दोघे पुत्रनिधाना । पुर्णायुषी आहेति जाण ॥ ४१ ॥

आणखी होतील दोघे कुमारक । त्यानंतर कन्या एक ।
असाल नांदत अत्यंत सुख । वासना पुरतील तुझी जाणा ॥ ४२ ॥

आतां आमुतें निरोपावें । जाऊं आम्ही स्वभावें ।
संतोषरुपी तुम्ही व्हावे । म्हणोनि निरोप घेती तयेवेळी ॥ ४३ ॥

संतोषोनि मातापिता । चरणांवरी ठेविती माथा ।
स्वामी आमुच्या कुळदेवता । अशक्य आम्ही बोलावया ॥ ४४ ॥

न कळे आम्हां स्वरुपज्ञान । तुझें स्वरुप नकळे कवणा ।
मायामोहें वेष्टोन कामना । नेणोंचि महिमान तुझें ॥ ४५ ॥

मायाप्रपंचे वेष्टोनि । तूंतें जरी सुत म्हणोनि ।
एके समयीं निष्ठुर बोलों वचनीं । क्षमा करणें स्वामिया ॥ ४६ ॥

सहभोजन-शयनासनीं । तूंतें गांजो भुकेजोनि ।
कडे न घेंचि उबगोनि । क्षमा करी गा देवराया ॥ ४७ ॥

तारक आमुचे वंशासी । बापा तूं अवतरलासी ।
प्रदोषपूजा फळासी । आली मातें स्वामिया ॥ ४८ ॥

आतां आम्हां काय गति । सांगा स्वामी कृपामूर्ती ।
जननमरण यातनयाती । कडे करावें दातारा ॥ ४९ ॥

सगरांवरी जैसी गंगा । तैसा तुवां आलासि चांगा ।
पावन केलेंसि माझे अंगा । उभयकुळें बेचाळीस ॥ ५० ॥

आम्हां ठेविसी कवणेपरी । या धुरंधर संसारी ।
तुझे दर्शन नोहे तरी । केवी वांचो प्राणात्मजा ॥ ५१ ॥

ऐकोनि मातापितयांचे वचन । बोलती श्रीगुरु आपण ।
जे जे समयी तुमचे मन । स्मरण करील आम्हांसी ॥ ५२ ॥

स्मरण करितां तुम्हांजवळी । असेन जननी मी तात्काळी ।
न करावी चिंता वेळोवेळी । म्हणोन भाक देतसे ॥ ५३ ॥

आणिक कन्या पुत्र तीनी । होतील ऐक तूं भवानी ।
दैन्य नाहीं तुमच्या भुवनी । सदा श्रीमंत नांदाल ॥ ५४ ॥

जन्मांतरीं परमेश्र्वरासी । पूजा केली तुवां प्रदोषीं ।
याची महिमा आहे ऐसी । जन्मोजन्मीं श्रियायुक्त ॥ ५५ ॥

इह सौख्य होय ऐक । देहांती जाणा परम लोक ।
पूजा करितां पिनाक । पुनर्जन्म तुम्हां नाही ॥ ५६ ॥

तुवां आराधिला शंकर । आम्हां करविला अवतार ।
वासना पुरेल तुझा भार । आम्हां निरोप दे आतां ॥ ५७ ॥

पुनर्दर्शन तुम्हांसी । होईल ऐका वर्षे-तीसी ।
जावोनि बदरीवनासी । म्हणोनि निघती यते वेळीं ॥ ५८ ॥

निरोप घेवोनि तये वेळां । श्रीगुरु निघाले अवलीळा ।
नगरलोक येती सकळा । मातापिता बोळविती ॥ ५९ ॥

म्हणती समस्त नगरनारी । तपासी निघाला ब्रह्मचारी ।
होईल पुरुष अवतारी । मनुष्यदेही दिसतसे ॥ ६० ॥

एक म्हणती पहा हो नवल । तपासी निघाला असे बाळ ।
मातापिता सुखें केवळ । निरोप देती कौतुकें ॥ ६१ ॥

कैसें यांचे अंतःकरण । जैसा हो कां पाषाण ।
मन करुनि निर्वाण । बोळविताति पुत्रासी ॥ ६२ ॥

एक म्हणती नव्हे बाळ । होईल त्रिमूर्तींचा अवतार केवळ ।
अनुमान नव्हे हा निश्र्चळ । वेद केवी म्हणतसे ॥ ६३ ॥

सात वर्षांचें बाळक देखा । वेद म्हणतो अखिल शाखा ।
मनुष्यमात्र नव्हे ऐका । ऐसें म्हणती साधुजन ॥ ६४ ॥

ऐसें म्हणोनि साधुजन । करिताति साष्टांगीं नमन ।
नानापरी स्तोत्रवचन । करिते झाले अवधारा ॥ ६५ ॥

नमन करोनि सकळिक । आले आपुले गृहांतिक ।
पुढें जाती जननीजनक । पुत्रासवें बोळवीत ॥ ६६ ॥

निजस्वरुप जननियेसी । दाविता झाला परियेसीं ।
श्रीपादश्रीवल्लभ-दत्तात्रेयासी । देखते झाले जनकजननी ॥ ६७ ॥

त्रयमूर्तीचा अवतार । झाला नरहरी नर ।
निजरुपें दिसे कर्पूरगौर । पाहतां नमिलें चरणासी ॥ ६८ ॥

जय जया जगद्गुरु । त्रयमूर्तीचा अवतारु ।
आमुचे पुण्य होतें थोरु । म्हणोनि देखिले तुमचे चरण ॥ ६९ ॥

तूं तारक विश्र्वासी । आम्हां उद्धरिलें विशेषीं ।
पुनर्दर्शन आम्हांसी । द्यावें म्हणोनि विनविती ॥ ७० ॥

ऐसें म्हणोनि मातापिता । चरणांवरी ठेविती माथा ।
आलिंगिती श्रीगुरुनाथा । स्नेहभावेंकरुनियां ॥ ७१ ॥

संतोषोनि श्रीगुरुमूर्ति । आश्र्वास केला अतिप्रीती ।
पुनर्दर्शन हो निश्र्चितीं । देईन म्हणती तये वेळीं ॥ ७२ ॥

ऐसें तया संभाषोनि । निरोप घेतला तत्क्षणीं ।
परतोनि आली जनकजननी । येती संतोषोनि मंदिरांत ॥ ७३ ॥

वरदमूर्ति श्रीगुरुराणा । निघाला जावया बदरीवना ।
पातला आनंदकानना । वाराणसी क्षेत्रासी ॥ ७४ ॥

अविमुक्त वाराणसी पुरी । क्षेत्र थोर सचरासरीं ।
विश्र्वेश्र्वर अवधारीं । अनुपम्य असे त्रिभुवनी ॥ ७५ ॥

राहूनियां तयां स्थानीं । अनुष्ठिती गुरुशिरोमणी ।
विश्वेश्वराचे दर्शनीं । पूजा करिती आत्मारामासी ॥ ७६ ॥

येणेंपरी तया स्थानीं । क्वचित्काळ श्रीगुरुमुनि ।
अष्टांगयोगेंकरुनि । तप करिती परियेसा ॥ ७७ ॥

तया काशीनगरांत । तापसी असती आणिक बहुत ।
संन्यासी यती अवधूत । तप करिती दारुण ॥ ७८ ॥

तयांत श्रीगुरु ब्रह्मचारी । योगाभ्यासधुरंधरी ।
करिताति तपस्वी येरी । अभिनव करिती मनांत ॥ ७९ ॥

म्हणती पहा हूो ब्रह्मचारी । तप करितो नानापरी ।
कैसे वैराग्य याचे उदरी । निर्लिप्त असे परियेसा ॥ ८० ॥

शरीरस्वार्थ नाहीं यासी । योग्य होय हा संन्यासीं ।
स्नान करितो त्रिकाळेसी । मणिकर्णिका तीर्थांत ॥ ८१ ॥

ऐसें स्तोत्र नित्य करिती । समस्त संन्यासी येती ।
वृद्ध होता एक यति । ‘ कृष्णसरस्वती ‘ नामें ॥ ८२ ॥

तो केवळ ब्रह्मज्ञानी । तपस्वी असे महामुनि ।
सदा देखोनियां नयनीं । स्नेहभावें भावीतसे ॥ ८३ ॥

म्हणे समस्त यतीश्वरांसी । न म्हणा नर ब्रह्मचारीसी ।
अवतारपुरुष अतितापसी । विश्र्ववंद्य दिसतसे ॥ ८४ ॥

वयसा धाकुटा म्हणोनि । नमन न कराल तुम्ही मुनी ।
प्रख्यात मूर्ति हा त्रिभुवनीं । आम्हां वंद्य असे देखा ॥ ८५ ॥

वार्धक्यपणें आम्ही यासी । वंदितां दुःख सकळांसी ।
विशेष आम्ही संन्यासी । मूर्ख लोक निंदिती ॥ ८६ ॥

याकारणें आम्ही यासी । विनवूं, परोपकारासी ।
संन्यास देता, समस्तांसी । भक्ति होईल स्थिर मनीं ॥ ८७ ॥

लोकानुग्रहानिमित्त । हा होय गुरु समर्थ ।
याचे दर्शनमात्रें पुनीत । आम्ही परियेसा ॥ ८८ ॥

याकारणें बाळकासी । विनवूं आम्ही विनयेसीं ।
आश्रम घ्यावा संन्यासी । पूजा करुं एकभावें ॥ ८९ ॥

म्हणोनि आले तया जवळी । विनविताति मुनि सकळी ।
ऐक तापसी स्तोममौळी । विनंति असे परियेसा ॥ ९० ॥

लोकानुग्रहाकारणे । तुम्ही आतां संन्यास घेणे ।
आम्हां समस्तां उद्धरणें । पूजा घेणे आम्हां करवीं ॥ ९१ ॥

या कलियुगीं संन्यास म्हणोन । निंदा करिती सकळै जन ।
स्थापना करणार कवण । न दिसती भूमीवरी ॥ ९२ ॥

श्र्लोक) यज्ञदानं गवालंभं संन्यासं पलपैतृक ।
देवराच्च सुतोत्पत्तिं कलौ पंच विवर्जयेत ॥ ९३ ॥

टीका) यज्ञ दान गवालंभन । संन्यास घेता अतिदूषण ।
पलपैतृक भ्रातांगना । करुं नये म्हणताति ॥ ९४ ॥

करितां कलियुगांत । निषिद्ध बोलती जन समस्त ।
संन्यासमार्ग सिद्धांत । वेदसंमत विख्यात ॥ ९५ ॥

पूर्वी ऐसे वर्तमानी । निषेध केला सकळही जनी ।
श्रीशंकराचार्य अवतरोनि । स्थापना केली परियेसा ॥ ९६ ॥

तयावरी इतुके दिवस । चालत आला मार्ग संन्यास ।
कलि प्रबळ होतां नाश । पुनरपि निंदा करिताति ॥ ९७ ॥

आश्रमाचा उद्धार । सकळ जनां उपकार ।
करावा कृपासागर । म्हणती सकळ मुनिजन ॥ ९८ ॥

ऐकोनि त्यांची विनंति । श्रीगुरुमुनि आश्रम घेती ।
वृद्ध कृष्णसरस्वती । तयापासूनि परियेसा ॥ ९९ ॥

ऐसें म्हणतां सिद्धमुनि । विनवीतसे नामकरणी ।
संदेह होतो माझे मनीं । कृपानिधि मुनिराया ॥ १०० ॥

म्हणती श्रीगुरु तोचि जगद्गुरु । त्यातें झाला आणिक गुरु ।
त्रयमूर्तीचा अवतारु । कवणेपरी दिसतसे ॥ १०१ ॥

सिद्ध म्हणे शिष्यासी । सांगेन याची स्थिति कैसी ।
पूर्वी श्रीरघुनाथासी । झाला वसिष्ठ केवीं गुरु ॥ १०२ ॥

आठवा अवतार श्रीकृष्णदेवासी । सांदीपनी जाहला गुरु कैसी ।
अवतार होतांचि मानुषीं । तयापरी रहाटावें ॥ १०३ ॥

याकारणें श्रीगुरुमूर्ती । गुरु केला तो कृष्णसरस्वती ।
बहुकाळींचा होता यति । म्हणोनि त्यातें मानिलें ॥ १०४ ॥

शिष्य म्हणे सिद्धासी । स्वामी कथा निरोपिलीसी ।
वृद्ध कृष्णसरस्वतीसी । गुरु केलें म्हणोनियां ॥ १०५ ॥

समस्त यतीश्वराहून । तयासी दिधला बहुमान ।
कृष्णसरस्वती तो पूर्वी कोण । कोण गुरुचें मूळपीठ ॥ १०६ ॥

विस्तारुनि आम्हांसी । निरोपावें कृपेसीं ।
त्याणें माझे मानसी । संतोष होईल स्वामिया ॥ १०७ ॥

ऐसें शिष्य विनवितां । तंव सांगे विस्तारता ।
मूळपीठ आद्यंता । गुरुसंतति परियेसा ॥ १०८ ॥

आदिपीठ ‘ शंकर ‘ गुरु । तदनंतर ‘ विष्णु ‘ गुरु ।
त्यानंतर ‘ चतुर्वक्त्र ‘ गुरु । हें मूळपीठ अवधारीं ॥ १०९ ॥

तदनंतर ‘ वसिष्ठ ‘ गुरु । तेथोनि ‘ शक्ति, ‘ ‘पराशरु ‘ ।
त्याचा शिष्य ‘ व्यास ‘ थोरु । जो कां अवतार विष्णुचा ॥ ११० ॥

तयापासूनि ‘ शुक ‘ गुरु जाण । ‘ गौडपादाचार्य ‘ सगुण ।
आचार्य ‘ गोविंद ‘ तयाहून । पुढें आचार्य तो ‘ शंकर ‘ जाहला ॥ १११ ॥

तदनंतर ‘ विश्वरुपाचार्य ‘ । पुढें ‘ ज्ञानबोधीगिरीय ‘ ।
त्याचा शिष्य ‘ सिंहगिरिय ‘ । ‘ ईश्र्वरतीर्थ ‘ पुढें झाले ॥ ११२ ॥

तदनंतर ‘ नृसिंहतीर्थ ‘ । पुढें शिष्य ‘ विद्यातीर्थ ‘ ।
‘ शिवतीर्थ ‘ , ‘ भारतीतीर्थ ‘ । गुरुसंतति अवधारीं ॥ ११३ ॥

मग तयापासोनि । ‘ विद्यारण्य ‘ श्रीपादमुनि ।
‘ विद्यातीर्थ ‘ म्हणोनि । पुढें झाला परियेसा ॥ ११४ ॥

त्याचा शिष्य ‘ मळियानंद ‘ । देवतीर्थसरस्वती ‘ वृंद ।
तेथोनि ‘ सरस्वतीयादवेंद्र ‘ । गुरुपीठ येणेंपरी ॥ ११५ ॥

यादवेंद्र मुनीचा शिष्य । तोचि ‘ कृष्णसरस्वती ‘ विशेष ।
बहुकाळींचा संन्यासी । म्हणोनि विशेष मानिती ॥ ११६ ॥

येणेंपरी श्रीगुरुनाथ । आश्रम घेती चतुर्थ ।
संन्यासमार्गस्थापनार्थ । श्रीनृसिंहसरस्वती ॥ ११७ ॥

समस्त वेदांचा अर्थ । सांगता झाला श्रीगुरुनाथ ।
म्हणोनि वंदिती समस्त । तया काशी नगरांत ॥ ११८ ॥

ख्याति केली अतिगहनी । तया वाराणसीभुवनीं ।
यति समस्त येऊनि । सेवा करिती श्रीगुरुची ॥ ११९ ॥

मग निघाले तेथोनि । बहुत शिष्य-समवेत मुनि ।
उत्तरतीर्थ बदरीवनीं । अनंत तीर्थें पहावया ॥ १२० ॥

सव्य घालूनि मेरुसी । तीर्थे नवखंड क्षितीसी ।
सांगता विस्तार बहुवसी । ऐक शिष्या नामकरणी ॥ १२१ ॥

समस्त तीर्थें अवलोकीत । सवें शिष्य-यतींसहित ।
भूमिप्रदक्षिणा करीत । आले गंगासागरासी ॥ १२२ ॥

सिद्ध म्हणे नामांकिता । समस्त चरित्र सांगतां ।
विस्तार होईल बहु कथा । म्हणोनि तावत्मात्र सांगतो परियेसीं ॥ १२३ ॥

समस्त महिमा सांगावयासी । शक्ति कैंचि आम्हांसी ।
अनंत महिमा त्रैमूर्तीसी । गुरुचरित्र परियेसी ॥ १२४ ॥

गंगासागरापासाव । तटाकयात्रा करीत देव ।
प्रयागस्थानीं गुरुराव । येते झाले परियेसा ॥ १२५ ॥

तया स्थानीं असतां गुरु । आला एक द्विजवरु ।
‘ माधव ‘ नामें असे विप्रु । श्रीगुरुसी भेटला ॥ १२६ ॥

ब्रह्मज्ञान तयासी । उपदेश केला प्रीतीसीं ।
चतुर्थाश्रम तयासी । देते झाले परियेसा ॥ १२७ ॥

नाम ‘ माधवसरस्वती ‘ । तया शिष्यातें ठेविती ।
तयावरी अतिप्रीती । शिष्यांमध्यें परियेसा ॥ १२८ ॥

सिद्ध म्हणे नामकरणी । शिष्य झाले येणेगुणी ।
अखिलयतीनामकरणी । सांगेन ऐका एकचित्तें ॥ १२९ ॥

गंगाधराचा नंदनु । सांगे गुरुचरित्र कामधेनु ।
ऐकतां होय महाज्ञानु । लाधे चारी पुरुषार्थ ॥ १३० ॥

इति श्रीगुरुचरित्रामृते परमकथाकल्पतरौ श्रीनृसिंहसरस्वत्युपाख्याने
सिद्ध-नामधारकसंवादे श्रीगुरुचातुर्थाश्रमग्रहणं-गुरुपरंपराकथनं नाम द्वादशोऽध्यायः ॥

॥ श्रीगुरुदत्तात्रेयार्पणमस्तु ॥

SHARE