भाग ५

 अनिकेतलाही आता प्रितीच्या अश्या विचित्र वागण्याचा त्रास होऊ लागला होता. प्रितीला थोड लांब करत तो तिला बोलू लागला.


“पण मला तुला बोलायचं नाहीये प्रिती !! तुला कळत कस नाहीये की हे आता शक्य नाहीये !!! तुझ लग्न झालंय प्रिती !! आणि मीही माझ्या संसारात, आयुष्यात सुखी आहे !! “
 “मग सोडून देऊयात हे सगळं अनिकेत !! मला फक्त तू हवा आहेस !!”
“इतकं सोपं असतं हे सगळं सोडण प्रिती!! नात सोडणं आणि जोडणं तुझ्यासाठी सोपं असेन !! माझ्यासाठी नाही !! कित्येक अश्रू वाहून गेले तुझ्या आठवणीत !! तेव्हा या श्वेताने मला सावरलं !! आणि माझं प्रेम आता फक्त श्वेता आहे !!”
“म्हणजे तुझ्या नजरेत माझी काहीच किंमत नाही ?”
“नाही !!” अनिकेत एवढंच बोलतो आणि गाडीत बसून निघून जातो. प्रिती कित्येक वेळ तिथेच बसून राहते.


“नात जोडणं आणि तोडण नसेल कदाचित इतकं सोपं !! पण तुला गमावून मी चूक केली हे मात्र मला मान्य आहे अनिकेत !! तुझ्या डोळ्यात मी माझ्याबद्दल प्रेम पाहिलंय!! माझ्यासाठी तुझी ओढ पण पाहिली मी !! आज कित्येक वर्षांनंतर तू मला भेटलास !! या काळाने तुझ प्रेम थोड हरवून गेलंय !! मी त्याला शोधणार नक्की!!! नक्कीच शोधणार !!”
 प्रिती डोळ्यातील अश्रू पुसत तिथून जाऊ लागली. तेवढ्यात समोर श्वेता येताना तिला दिसते. श्वेता प्रिती जवळ येत म्हणते.


“तुम्ही इथे ??”
“हो आले होते भेट घ्यायला !! पण आता उगाच आले अस वाटायला लागलं!!” प्रिती तुटक बोलते.
“म्हणजे ??” श्वेताला काहीच कळत नाही.
“काही नाही !! सहजच आले होते !! चल येते मी !!” प्रिती निघायला लागते. 
“आलाच आहात तर चला ना घरी !!”
 “नाही नको !! येईल नंतर ! ” 
“प्रिती ताई एक बोलू !! भूतकाळाच्या आठवणीत एवढं गुंतू नये कधी !!त्रास होतो !!”
“आणि तो भूतकाळ विसरता येत नसेल तर ??”प्रिती श्वेताकडे पाहत म्हणते.
“तर आयुष्यात अजुन खूप काही करायचं आहे हे म्हणून चालत राहायचं !!आपल्या जवळच्या लोकांसोबत !! “
“आणि जवळचे लोक आपली साथ द्यायला तयार नसतील तर !!”
“जे आयुष्यात आपली साथ सोडून जातील ते आपले कोण ??” श्वेता प्रितीच्या डोळ्यात पाहते.


प्रितीला श्वेता काय म्हणते आहे हे लगेच कळत ती काहीच न बोलता निघून जाते. 


“सुंदर वळणावर आयुष्य जात असताना मध्येच अचानक मोठा डोंगर यावा असं काहीसं माझं का व्हावं मलाच कळत नाही !! मागे जावं तर आठवणी छळतात आणि पुढे यावं तर त्याच आठवणी यक्ष बनून आपल्या समोर उभ्या राहतात, ही कोणती गोष्ट मलाच कळतं नाही. माझं पहिल प्रेम म्हणून आजही तिचंच नाव या ओठातून माझ्या निघत. पण ते पहिलं प्रेम आता फक्त एक आठवण असेल तर काय करावं काहीच कळत नाही!! पण म्हणतात ना , प्रेम करणं सोपं असतं, पण जो आयुष्यभर आपली साथ देईल तेच आपलं खर प्रेम असत!! माझ्या सगळ्या परिस्थतीमध्ये श्वेताने मला साथ दिली , माझ्या खिशात दमडा नव्हता त्यावेळी ती माझ्यासोबत खंबीरपणे सोबत होती, मी हसलो ती हसली , मी रडलो ती रडली काय नि काय !! माझी श्वेता !!आजही माझ्या सोबत खंबीरपणे उभी आहे !!” अनिकेत ऑफिसमध्ये स्वतःत गुंतून गेला होता. 


 आज पार्कींग मध्ये त्याच्या मनात नसतानाही त्याने प्रितीला खूप काही सुनावलं होत. तुझ्या लेखी माझी किंमत किती या प्रश्नाला खरतर त्याला माझ्या लेखी तुझी किंमत अनमोल आहे अस म्हणायचं होत. पण अशाने तिचा हा वेडेपणा वाढला असता म्हणून अनिकेत तिला रागात बोलला.  हाच विरोध तिने मला सोडून जाताना स्वतःचा मनाशी , त्या खोट्या नात्याशी केला असता तर कदाचित ती या परिस्थितीत आलीच नसती. पण मला सगळंच हवं हे विचार तिला सुखी होऊ देत नाहीत.


 अनिकेत आज ऑफिसमधून घरी लवकरच आला. श्वेताला त्याने पार्कींग मध्ये प्रिती भेटली होती याबद्दल सगळं काही सांगितलं. श्वेताने ती पुन्हा तिला भेटली होती हेही सांगितलं. सगळं काही शांत असताना कित्येक वेळ अनिकेतचा मोबाईल वाजत राहतो. प्रिती त्याला खूप वेळ झालं फोन करत राहते. अनिकेत मोबाईल बंद करून ठेवतो. इकडे प्रिती बैचेन होते ,


“याला कळत नाही का !! माझ्या फोनला उत्तर द्यायचं !! पहिलं तर माझ्या सारख मागेपुढे करायचा आता ही श्वेता आली तर जास्त शहाणा झालाय हा अनिकेत !!” प्रिती गॅलरी मध्ये बसून बोलत असते.
आत सूरज निवांत पुस्तक वाचत बसलेला असतो. त्याला प्रितीच्या बोलण्याचा आवाज ऐकू येतो.
“मूर्ख कुठला !! ” प्रिती मोबाईल जोरात जमिनीवर आदळते. मोबाईलचे तुकडे तुकडे होतात.
सूरज धावतच गॅलरी जवळ येतो. खाली तुटलेला मोबाईल पाहत तो म्हणतो.”काय झालं प्रिती ?? आणि मोबाईल का असा तोडलास ??”
“तू जा बर सूरज इथून !! आधीच माझं डोकं दुखतंय तू अजून नको त्रास देऊस !! “प्रिती आत खोलीत जात म्हणाली.


प्रिती खोलीत जाताच अडखळून पडते. पडल्यामुळे तिच्या पायाला जखम होते. सूरज धावत जाऊन मलमपट्टी घेऊन येतो.


“जरा नीट बघून चालायचं ना !!” जखमेवर मलम लावत सूरज तिला म्हणतो.
प्रिती स्वतःला सावरत उठण्याचा प्रयत्न करत राहते.
“उठू नकोस !! थांब जरा वेळ!!” 
“राहू दे बर तू !!” प्रिती सूरजला लांब करत म्हणते.
“अस करू नकोस प्रिती !! काय कमी आहे आपल्यात सांग ना. !!सगळं काही आहे आपल्याकडे!! तू आहेस तर मी आहे प्रिती !!” सूरज प्रितीच्या डोळ्यात पहात म्हणतो.
त्याच्या डोळ्यातील अश्रू वाहू लागतात.प्रिती फक्त पाहत राहते काहीच न बोलता तसेच ती जागेवरून उठून आत जायला लागते. आणि तेवढ्यात मागे वळून म्हणते.
“मला divorce पाहिजे सूरज !!!”
“काय बोलतेय तू कळतंय का तुला प्रिती !!”
“हो !! मला तुझ्यापासून divorce हवा  आहे!! माझा हा निर्णय अंतिम आहे “
“असा वेडेपणा करू नकोस प्रिती !! मी तुझ्यावर खूप प्रेम करतो !! तुझ्याशिवाय मी नाही जगू शकणार !!”


प्रिती पुढे काहीच बोलत नाही. ती खोलीत निघून जाते. सूरज भरल्या डोळ्यांनी आपल्या संसाराची झालेली वाताहत पाहत राहतो. हताश होतो. त्याच मन सुन्न होत. डोळ्या समोर फक्त अंधार होतो. रात्रभर त्या गॅलरी मध्ये बसून तो प्रितीच्या आणि त्याच्या कित्येक गोड आठवणीं पाहत राहतो. कित्येक वेळ सिगारेट ओढत राहतो.


क्रमशः 


✍️© योगेश खजानदार

READ MORE

ओल्या वाटेवरती || olya Vatevarati || Beautiful Marathi Poems ||

ओल्या वाटेवरती || olya Vatevarati || Beautiful Marathi Poems ||

सांग सखे कूठे ती वेळ, तुझ्या मिठीत थांबून जावी !! नसावी कोणती ओढ त्यास, तुझीच सोबत असावी !! कधी उगाच भेटावी, कधी सहज बोलावी !! सखी तू आभास जणू, माझ्यात…
मनातील सखे || MANATIL SAKHI || PREM KAVITA ||

मनातील सखे || MANATIL SAKHI || PREM KAVITA ||

कधी कधी भास तुझे ते उगाच तुला शोधतात सखे पण ते मनातल्या मृगजळा सवे मला स्वप्नात घेऊन जातात हवंय काय या मनाला तरी विचारलं मी कित्येक वेळेस आणि हे मन…
कविता संसाराची!! || KAVITA SANSARACHI || POEM ||

कविता संसाराची!! || KAVITA SANSARACHI || POEM ||

संसाराच्या या कवितेत कधी मी बोलेल तर कधी ती प्रश्न माझे असतील आणि उत्तरे देईल ती सांभाळून घ्या हा मला आता सांगते आहे मी चुकलंच काही सांगताना त्याचीं माफी मागते…
आठवणी…! || AATHVANI || MARATHI POEM||

आठवणी…! || AATHVANI || MARATHI POEM||

हळुवार त्या पावसाच्या सरी कुठेतरी आजही तशाच आहेत तो ओलावा आणि त्या आठवणी आजही मनात कुठेतरी आहेत चिंब भिजलेले ते क्षण आजही पुन्हा भेटत आहेत
वाट || VAAT MARATHI KAVITA ||

वाट || VAAT MARATHI KAVITA ||

मी वाट पाहिली तुझी पण तु पुन्हा आलीच नाही वाटेवरती परतुन येताना तुझी सोबत भेटलीच नाही क्षणात खुप शोधताना तुला स्वतःस मी सापडलो नाही मी आणि तुझ्यात तो माझाच मी…
तुझ्यात मी || TUJHYAT MI || LOVE POEM ||

तुझ्यात मी || TUJHYAT MI || LOVE POEM ||

शोधते मी स्वतःस कुठेतरी तुझ्यातच तेव्हा हरवुन जाते तुझ्याकडे पाहतंच राहावे मन का मज ते सांगत राहते डोळ्यात तुझ्या पाहताच तुझ्याकडेच का ओढली जाते मिठीत तुझ्या यावे आज ती रात्र…
वेडी प्रित .. || VEDI PREET || LOVE POEM ||

वेडी प्रित .. || VEDI PREET || LOVE POEM ||

आठवणींचा समुद्र आहे जणु तु सतत लाट होऊन का यावीस कधी मन ओल करुन माझे तु पुन्हा का परतावी वार्‍यासवे कधी वाहताना मी तुझी वाट त्यास सांगावी ती प्रत्येक झुळुक…
Valentines day special..

Valentines day special..

गुलाबाची ती पाकळी मला आजही बोलते तुझ्या सवे घालवलेले क्षण पुन्हा शोधते शब्दांच्या या वहीत लिहून काहीतरी ठेवते सुकुन गेली तरी पुन्हा सुगंध आजही देते
भावना || BHAVANA Marathi KAVITA ||

भावना || BHAVANA Marathi KAVITA ||

कधी हळुवार यावी कधी वादळा सारखी यावी प्रेमाची ही लाट आता सतत मनात का असावी? तु सोबत यावी ऐवढीच ओढ लागावी मनातल्या भावनांची जणु नाव किनारी का जावी?
मनातील..! || MARATHI LOVE POEM ||

मनातील..! || MARATHI LOVE POEM ||

"तो ओठाचा स्पर्श अजुनही जाणवतो मला माथ्यावर तुझ्या भावना अबोल होऊन बोलल्या त्या मनावर माझीच तु आणि तुझाच मी एक जाणीव होती नात्यावर विसरुन जाईल जग हे सारे जादु कसली…
अबोल मी || ABOL MI || MARATHI KAVITA ||

अबोल मी || ABOL MI || MARATHI KAVITA ||

कधी कधी वाटतं अबोल होऊन रहावं तुझ्याकडे पहात नुसत तुझ बोलन ऐकावं पापण्यांची उघडझाप न करता एकटक तुझ्याकडे पहावं आणि तुझ्या बरोबर सतत राहुन फक्त तुझाच होऊन जावं
गुलाबाची पाकळी… !! GULABACHI PAKALI || LOVE POEM |

गुलाबाची पाकळी… !! GULABACHI PAKALI || LOVE POEM |

गुलाबाची ती पाकळी मला आजही बोलते तुझ्या सवे घालवलेले क्षण पुन्हा शोधते शब्दांच्या या वहीत लिहून काहीतरी ठेवते सुकुन गेली तरी पुन्हा सुगंध आजही देते
तुझे रुसणे || LOVE POEM ||

तुझे रुसणे || LOVE POEM ||

न कळावे मनाला काही तुझे हे भाव सखे तु रुसताना ओठांवरती हळुवार ते एक हास्य दिसे कसे समजावे डोळ्यांना ही ते पाहतात ती तुच असे रागावलेल्या कडां मध्ये ही माझे…
बरंच काही बोलताना… !! || AVYAKT PREM KAVITA || MARATHI ||

बरंच काही बोलताना… !! || AVYAKT PREM KAVITA || MARATHI ||

बरंच काही बोलताना ती स्वतःत नव्हती हरवलेल्या आठवणीत खोलं क्षणात होती विखुरलेल्या मनात कुठे दिसत नव्हती माझ्या सावलीस शोधताना स्वतः अंधारात होती
नजरेतूनी बोलताना || PREMACHYA KAVITA ||

नजरेतूनी बोलताना || PREMACHYA KAVITA ||

नजरेतूनी बोलताना तु स्वतःस हरवली होती ती वेळही अखेर क्षणासाठी थांबली होती ती वाट ती सोबत ती झुळुक ही धुंद होती तुझे शब्द ऐकण्यास ती सांज आतुर होती
वचन || PROMISE || LOVE POEM ||

वचन || PROMISE || LOVE POEM ||

ऐक ना एकदा मन हे बोलती हरवली सांज ही सुर का छेडली नभात ही चांदणी पुन्हा का पाहुणी चंद्रास ओढ का तुज पाहता क्षणी उतरुन ये या गोड स्वप्नातुनी मिठीत…

Comments are closed.

Scroll Up