खुप दिवसांनी प्रिया आपल्या जुन्या मैत्रिणीला भेटतं होती. तिच्याशी मनसोक्त गप्पा मारण्यात स्वतःला ती हरवली होती. ते काॅलेज, तो काॅलेजचा कट्टा आणि ती धमाल यात काॅफीचे दोन दोन कप केव्हा संपले ते दोघींनाही कळालं नाही.
“तुला आठवतं सुमन, पुण्याला साहित्य संमेलनाला गेलो होतो तेव्हा किती मज्जा आली होती. त्यावेळी तु पुण्यात हरवली होतीस! !आणि तुला शोधायला गेलेले जोशी सरही पुन्हा हरवले होते! !तु सापडलीस पण सर काही सापडले नाही! !!दिसले ते थेट पुन्हा वर्गातच! !”
या आणि अशा कित्येक आठवणींनी दोघींच मन अक्षरशः आनंदुन गेलं होतं.

“काय गं सुमन!! शेखर कसा आहे? !प्रियाने सहजच सुमनला विचारलं.

शेखरंच सुमनवर काॅलेज मध्ये असतानाच खुप प्रेम होतं. त्यांनी पुढे लग्नही केलं होतं. पण प्रियाच्या या प्रश्नाने सुमन मात्र शांत झाली

“मी आणि शेखर एकत्र राहत नाहीत आता!!” सुमनच्या या उत्तराने प्रियाला धक्काच बसला.
“का, काय झालं सुमन?”
“लग्नानंतर आमचं काही जमेचना!! सतत वाद !! आणि त्याच ते सतत दारु पिणं, याला वैतागुन मीच निर्णय घेतला! !”
“इतकं सहज विसरता येतं हे सगळं?” 
“आठवुन त्रास होणार असेल तर विसरलेलंच बरं नाही का?” 

तिच्या या उत्तराने प्रिया निशब्द झाली. काॅलेजात मी तुझ्या शिवाय राहुच शकणार नाही अशा शपथा घेणारे हे प्रेमी युगुल. जीवनाच्या सागरात दोन क्षणही टिकु शकले नाही याचंच नवल वाटत होतं

सुमन मात्र पहिल्या पासुन हुशार होती. आताही तिने स्वतःची कंपनी काढुन. स्वतःला कामात व्यस्त करुन घेतलं होतं. पण दुखाची ही सल ती प्रिया पासुन लपवु शकली नाही. कित्येक वेळ नजर चुकवत होती.पण ती प्रियाच्या डोळ्यात पहाताचं. अश्रु अनावर होऊन रडु लागली. आपल्या दुखी प्रेमाची कथा ती प्रियाला सांगु लागली. 

“अखेर निघुन जाताना त्याला मला थांबवावंस सुद्धा वाटलं नाही,  याचंच जास्त दुख वाटतं !! काॅलेजात असताना कित्येक गोड स्वप्न त्याने मला दाखवली होती. पण सगळी ती खोटी ठरली!! राहिला तो फक्त दुखाचा डोंगर. !! मनातील वादळास शांत व्हावयचं होतं. पण कुठे? ! म्हणुन स्वतःला कामात व्यस्त करुन घेतलं. पण मनातली सल काही केल्या जात नाही!!” सुमनचा आवाजात एक आर्तता होती.

प्रिया कित्येक वेळ तिचं बोलणं फक्त ऐकत होती. शेखर इतका बदलेलं अस तिला ही वाटलं नव्हतं. 

“सुमन, ऐवढं सगळं घडलं तरी तु मला काहीच का कळवलं नाहीस!! तरी तुझ्या बाबांचा नकार होताच या लग्नाला !! ते का आज कळतेयं!! माणसं चुकतात कधी कधी! ! पण त्याचं इतकं वाईट वाटुन घ्यायचं नसतं !! शेखरंचा विषय केव्हाच संपलाय आता !!”
“हो पण आठवणी विसरल्या जात नाहीत!!” सुमन अश्रु पुसत म्हणाली.
“मगं त्यावर नवीन रंगरंगोटी करायची म्हणजे जुन सगळं झाकलं जातं!!” प्रियाच्या या उत्तरानं सुमन गालातच हासली. 
“म्हणजे नेमकं काय करायचं?”  सुमन हसतंच बोलली.
“म्हणजे ना !!  अजुन एक एक कप काॅफी घ्यायची! !आणि अजुन रडलीस तर अजुन दोन कप!!! “

प्रियाच्या या बोलण्याने सुमन खळखळून हसली. मनातील दुखावर मैत्रीची ही काॅफी रंगरंगोटी करुन गेली.
दुखाला काॅफीच्या वाफेत विरुन गेली अगदी कायमचं..

“काही क्षण माझे
काही क्षण तुझे
हरवले ते पाहे
मिळवले ते माझे

मी एक शुन्य
तु एक शुन्य
तरी का हिशेबी
मिळे एक शुन्य

करता आठवण
उरी एक सल
मिळे मझ अखेर
पुन्हा एक क्षण

असे ही उरले
तसेही का उरले
जगायचे ते मिळवुन
क्षण ते उरले

अश्रु ते सोबती
मित्र हे सोबती
सल विसरुन जाते
आपले ही सोबती

मग का राहिले
जगायचे जे राहिले
हसुन घे थोडेसे
हसायचे जे राहिले!!!”

समाप्त

✍️योगेश

READ MORE

सांजवेळी || SANJVELI || KAVITA || MARATHI ||

सांजवेळी || SANJVELI || KAVITA || MARATHI ||

जीवनातल्या या क्षणी आज वाटते मनी हरवले गंध हे हरवी ती सांजही क्षण न मला जपले ना जपली ती नाती दुर त्या माळावरी होत आहे मावळती
शब्द || SHABD CHAROLI || MARATHI ||

शब्द || SHABD CHAROLI || MARATHI ||

"शब्द हे विचार मांडतात शब्द हे नाते जपतात शब्द जपुन वापरले तर कविता बनतात शब्द अविचारी वापरले तर टिका बनतात
आठवण || AATHVAN MARATHI KAVITA ||

आठवण || AATHVAN MARATHI KAVITA ||

धुंध त्या सांजवेळी मन सैरभैर फिरत आठवणींना वाट मिळे डोळ्यात दिसत तु आहेस ही जाणीव तु नाहीस हा भास मनही हल्ली गंमत करत
स्त्री || STREE || HINDI || MARATHI || POEMS ||

स्त्री || STREE || HINDI || MARATHI || POEMS ||

जब जहा दुनिया बेबस ताकद बनकर तु खडी स्त्री तेरी शक्ती अपार संहार करने तु खडी माता तु जननी है तु प्यार की मुरत खडी प्रेम का सागर है तु…
मनाचा अंत || MANACHA ANT || POEM || MARATHI ||

मनाचा अंत || MANACHA ANT || POEM || MARATHI ||

"साथ न कोणी एकटाच मी विचारांचा शोध मनाचा तो अंत प्रवास एकांती वाट कोणाची बाकी दिसे का मनाचा तो अंत
घर  || GHAR MARATHI KAVITA ||

घर || GHAR MARATHI KAVITA ||

एक होत छान घर चार भिंती चार माणस अंगणातल्या ओट्यावर प्रेम आणि आपली माणसं दुरवर पाहीला स्वार्थ हसत आला घरात प्रत्येकाच्या मनात
शब्द व्हावे बोलके || LOVE POEM || KAVITA ||

शब्द व्हावे बोलके || LOVE POEM || KAVITA ||

ओठांवरच्या शब्दांना मार्ग हवे मोकळे तु आहेस जवळ पण, शब्द व्हावे बोलके हे प्रेम नी भावना नकळत जे घडते अबोल त्या बंधनात शब्द व्हावे बोलके
शेवटचं एकदा बोलायचं होत || LOVE POEM || MARATHI ||

शेवटचं एकदा बोलायचं होत || LOVE POEM || MARATHI ||

"शेवटचं एकदा मला बोलायचं होत!! प्रेम माझ तुला सांगायच होत!! सोडुन जाताना मला एकदा पहायच होत!! डोळ्यातली आसवांना बोलायचं होत!! का कसे कोण जाणे नात हे तुटत होत!! चुक तुझी…
अहंकार || AHANKAR || POEM ||

अहंकार || AHANKAR || POEM ||

मन आणि अहंकार बरोबरीने चालता दिसे तुच्छ कटाक्ष बुद्धी ही घटता व्यर्थ चाले मीपणा आपुलकी दुर दिसता तुटता ती नाती
सावली || SAWALI MARATHI POEM ||

सावली || SAWALI MARATHI POEM ||

आठवणींची सावली प्रेम जणु मावळती दूरवर पसरावी चित्र अंधुक लांबता ही सोबती दुर का ही चालती का मझ तु सोडती विरह नकळत
काजळ || KAJAL || MARATHI POEM ||

काजळ || KAJAL || MARATHI POEM ||

आठवणींचा दिवा मनात पेटता जणु प्रेमाच्या या घरात प्रकाश चहूकडे भिंतीवरी सावली चित्र जणु चालती पाहता मी एकटी डोळे ओलावले
पुन्हा प्रेम || PUNHA PREM || KAVITA ||

पुन्हा प्रेम || PUNHA PREM || KAVITA ||

भिती वाटते आज पुन्हा प्रेम करायला मोडलेले ह्रदय परत जोडायला नको येऊस पुन्हा मझ सावरायला न राहीले हे मन
राख || RAKH || MARATHI POEM ||

राख || RAKH || MARATHI POEM ||

"सांभाळला तो पैसा न जपली ती नाती स्वार्थ आणि अहंकार ठणकावून बोलती निकामी तो पैसा शब्द हेच सोबती आपुलेच सर्व..
एकांत || LONELY ||MARATHI POEM ||

एकांत || LONELY ||MARATHI POEM ||

हवी होती साथ पण सोबती कोण?? वाट पाहुनी!! शेवटी एकांत!! डोळ्यात अश्रु का केला हट्ट?? मनी प्रश्न!! शेवटी एकांत!!
साद || SAAD ||  RAIN POEM ||

साद || SAAD || RAIN POEM ||

सुगंध मातीचा पुन्हा दरवळु दे पड रे पावसा ही माती भिजु दे शेत सुकली पिक करपली शेतकरी हताश रे नकोस करु थट्टा जीव माझा तुझ्यात रे
मैत्री || FRIENDSHIP || MARATHI POEM ||

मैत्री || FRIENDSHIP || MARATHI POEM ||

तुझी आणि माझी मैत्री समुद्रातील लाट जणु प्रत्येक क्षण जगताना आनंदाने उसळणारी तुझी आणि माझी मैत्री ऊन्ह आणि सावली जणु सतत सोबत असताना साथ न सोडणारी
हे धुंद सांज वारे || SAANJ VAARE || LOVE POEM ||

हे धुंद सांज वारे || SAANJ VAARE || LOVE POEM ||

हे धुंद सांज वारे बेधुंद आज वाहे सखे सोबतीस मनी हुरहुर का रे?? मी बोलता अबोल शब्द तेही व्यर्थ समजुन हे इशारे लगबग तुझ ती का रे??
जीवन || LIFE || MARATHI POEM ||

जीवन || LIFE || MARATHI POEM ||

माहितेय मला जीवना अंती सर्व इथेच राही मोकळा हात अखेर मोकळाच राही जीवन तुझे नाव ते संपूर्ण होऊनी अखेर शुन्य राही
परिवर्तन || PARIVARTAN KAVITA ||

परिवर्तन || PARIVARTAN KAVITA ||

खुप काही घडाव नजरेस ते पडाव मला काय याचे मौन असेच राहणार!! सत्य समोर इथे बोलेल कोण ते शांत आहेत ओठ भिती अशीच राहणार!!
जीवन प्रवास || JIVAN MARATHI POEM ||

जीवन प्रवास || JIVAN MARATHI POEM ||

जीवन एक प्रवास जणु फुल गुलाबाचे!! काट्यात उमलुन टवटवीत राहायचे!! हळुवार उमलुन क्षणीक जगायचे!! तोच आनंद खरा मनी मानायचे!!
Scroll Up

You have successfully subscribed to the newsletter

There was an error while trying to send your request. Please try again.

कथा कविता आणि बरंच काही!! will use the information you provide on this form to be in touch with you and to provide updates and marketing.